Londen — Het is bijna zes maanden geleden dat Rachel Weisz de opnames voor ‘Vladimir’ heeft afgerond, en ze weet nog steeds niet zeker hoe ze haar personage in de serie moet bespreken. De naamloze hoofdrolspeler, in de scripts bekend als ‘M’, was zo complex getekend dat Weisz nu moeite heeft om de ervaring van het spelen van haar te externaliseren.
‘Dit is de eerste keer dat ik er met iemand over praat’, zegt ze, zittend aan een tafel in Goodfare, een restaurant in het Londense Camden, op een ijskoude ochtend begin januari. “Ik ben misschien een beetje krakkemikkig.”
Het is een paar dagen na de vakantie en Weisz, 55, bereidt zich voor op de start van de productie van een nieuwe film: “Seance op een natte middag.” Desondanks heeft ze M niet volledig achter zich gelaten. Als uitvoerend producent van de serie was ze betrokken bij de montage, die nog steeds aan de gang was ten tijde van ons interview. Nu geeft ze, na wat heen en weer geslingerd te hebben over het personage, toe: ‘Ik denk dat ik nog steeds mijn eigen mening over haar moet verzamelen.’
‘Vladimir’, een gelimiteerde serie van acht afleveringen die op 5 maart in première gaat, is gebaseerd op een toneelschrijver Julia May Jonas’ roman uit 2022 met dezelfde naam. Zowel de roman als de serie gaan over een literatuurprofessor (Weisz) die lesgeeft aan een liberal arts college. Er loopt een onderzoek naar haar man (John Slattery) wegens wangedrag op school, terwijl ze verliefd wordt op een nieuwe collega genaamd Vladimir (Leo Woodall). Jonas schreef de pilot enkele jaren geleden zonder een bepaalde acteur in gedachten te hebben voor de hoofdpersoon, die de roman vertelt alsof ze een doorlopende monoloog houdt. Weisz had het boek gelezen – het werd haar aanbevolen door een vriendin – voordat ze het script kreeg toegestuurd.
Rachel Weisz als M, een literatuurprofessor die verliefd wordt op het titulaire personage, gespeeld door Leo Woodall.
(Netflix)
“Het was een verdomd goed stuk schrijven, de roman en de pilot”, zegt ze. Het leidde tot een ontmoeting met Jonas. “Uiteindelijk denk ik dat ik erg geïntrigeerd was om in de huid van dit personage te kruipen”, voegt Weisz toe. “Ik dacht dat het een uitdaging en hopelijk leuk zou zijn.”
Naarmate M’s leven verder ontspoort, raakt ze meer geobsedeerd door Vladimir, waarbij ze zich vaak overgeeft aan verzengende romantische fantasieën over hem, die het publiek ziet in combinatie met de meer alledaagse realiteit. Uiteindelijk overschrijdt ze de grenzen op het werk en thuis, terwijl ze haar ontrafeling rechtstreeks aan de kijker vertelt.
“De roman is erg intern”, zegt Jonas, later sprekend via Zoom vanuit New York. “Het ging dus over: hoe vertalen we die interne stem naar het scherm? Een van de manieren was haar directe toespraak, maar we wilden een twist geven aan wat dat apparaat gewoonlijk voor een publiek doet. In de meeste directe toespraken vertelt de acteur je de waarheid over wat er werkelijk aan de hand is.”
Maar dat is niet wat hier altijd gebeurt.
“Ik wilde dat omdraaien naar waar ze met iemand praat en ze altijd probeert de waarheid te masseren of soms ronduit te liegen”, zegt Jonas. “Ze is een volkomen onbetrouwbare verteller.”
Gedurende de serie vertrouwt M de camera toe, een ongebruikelijke techniek die zijn inspiratie haalt uit Jonas’ theaterachtergrond. Weisz herinnert zich dat ze in de jaren negentig een toneelstuk van Neil LaBute speelde, waarin ze de vierde muur brak, maar dat nog nooit op het scherm had gedaan. De acteur zegt dat ze wel een publiek in gedachten had toen ze tegen de camera sprak, maar het zou “reducerend” zijn om dit te veel uit te leggen.
‘Er was iemand die ik me voorstelde,’ zegt ze. “Op de set noemden we het mijn speciale vriend. De andere acteurs moesten doen alsof het niet was gebeurd. Het was niet zozeer een choreografie, maar het brak uit de scène, praatte met mijn speciale vriend en ging dan weer de scène in.”
Het werd uiteindelijk een tweede natuur voor haar en de cast, zegt ze.
“Het was echt interessant om Rachel en alle betrokken makers daar doorheen te zien navigeren”, voegt Woodall toe, afzonderlijk sprekend op Zoom vanuit Londen. “Ze deed echt opmerkelijk werk door binnen een scène te blijven, terwijl ze ook moest draaien en een monoloog moest afleveren en dan meteen weer in de scène moest komen. Het was een nieuwe uitdaging voor mij, maar ik dacht dat het moeilijker zou worden dan het in werkelijkheid was.”
“Er was iemand die ik me voorstelde”, zegt Rachel Weisz over het doorbreken van de vierde muur met haar personage in “Vladimir.” “Op de set noemden we hem mijn speciale vriend.”
(Sophia Lente / Voor de tijden)
De afleveringen zijn pittig, elk ongeveer 30 minuten, en de toon van ‘Vladimir’ is vaak eerder grappig dan serieus. Weisz neigt naar drama; haar laatste serie was een remake van David Cronenbergs “Dead Ringers” – maar ze heeft in het verleden haar komische spieren gespannen, met name in de satirische film van Yorgos Lanthimos “De favoriet.” Ze ziet zichzelf niet als een bijzonder grappige acteur, ondanks de vele lachwekkende momenten in ‘Vladimir’.
“Voor mij was alles intens serieus”, zegt ze. “Het ging over toewijding aan haar realiteit en waar ze om geeft en wat voor haar belangrijk is en hoe ze zichzelf ervan probeert te overtuigen dat alles prima is.”
Ze pauzeert. “Ik zou niet weten hoe ik grappig moet zijn”, bevestigt ze. “Het is niet mijn stuurhut. Ik was me ervan bewust dat er veel belachelijk was, maar het leven is vaak zo belachelijk, nietwaar? Er gaan dingen heel erg mis in haar leven met haar man en zo. Het wordt steeds moeilijker voor haar om die lijn te volgen terwijl ze probeert te doen alsof het niet fout gaat.”
Weisz vertrouwde vooral op haar “verbeelding en Julia’s woorden” om het personage te portretteren. Ze heeft door de jaren heen veel professoren gekend, vooral toen ze in New York City woonde, wat hielp. Ze begreep dat ze ondanks het wangedrag van het personage in de serie – zoals inbreken in het kantoor van haar baas – behoorlijk goed is in haar werk. “De tijden veranderen en haar man bevindt zich in een diepe crisis en haar reputatie staat op het spel”, zegt Weisz. ‘Maar ik denk dat ze denkt dat ze een geliefde lerares en een gewaardeerde professor is.’
Om M te spelen moest Weisz volledig aan haar kant staan. Ze weet dat het over het algemeen belangrijk is om de persoon die je speelt te kunnen verdedigen, maar ze zegt ook dat het personage ‘psychologisch waar’ aanvoelde.
“Het is heel moeilijk om iets te doen als het niet zo voelt”, zegt ze. “Het schrijven is het begin van mijn werk en dit is zo goed geschreven. Maar ik zou niet iemand kunnen spelen tenzij ik me volledig in hun standpunt zou kunnen verplaatsen.”
Jonas zegt dat wat M boeiend maakt, is dat het moeilijk is om een etiket op haar te plakken of te weten wat je kunt verwachten.
“Vladimir” is een bewerking van de roman van Julia May Jonas. De auteur zegt dat M moeilijk vast te pinnen is.
(Sophia Lente/For The Times)
“Heeft ze gelijk? Heeft ze ongelijk? Is ze psychopaat? Is ze geestelijk gezond? Is ze briljant? Heeft ze al die dingen? Of geen van alle? Je kunt haar niet vastpinnen”, legt Jonas uit. “En dat maakt haar zo spannend om naar te kijken. Je weet niet helemaal zeker wat de volgende keuze is die ze gaat maken, behalve dat ze heel slim en goed gelezen is.”
‘Vladimir’ begon in juli 2025 met filmen in Toronto, dat de plaats innam van een universiteitsstad voor vrije kunsten. De film werd opzettelijk opgenomen terwijl de jonge dochter van Weisz en echtgenoot Daniel Craig deze zomer niet naar school ging. Hoewel de acteur zich op de set verbonden voelde met het personage, kon ze aan het eind van de dag gemakkelijk dissociëren. Ze wil herhaaldelijk duidelijk maken dat ze in niets op M lijkt, zelfs als ze haar verdedigt, alsof ze langzaamaan beseft hoe losgeslagen het personage in de serie overkomt.
“Ik leef diep met haar mee en begrijp haar”, zegt Weisz. “Maar ik verliet haar toen ik thuiskwam. Ze is als een projectie van wat een kijker zou willen uitleven.”
Jonas voegt eraan toe: “Het is allegorisch van aard. Wat als ik deze man gewoon kon pakken en vastketenen? Het maakt dat letterlijk voor ons om naar te kijken. Het gaat over die vrouwelijke identiteit diep in ons.”
Zowel Woodall als Jonas werden getroffen door Weisz ‘intuïtieve benadering van het personage. Woodall en Weisz bespraken M’s relatie met Vladimir tijdens het filmen niet.
“Ze houdt van zoveel mogelijk spontaniteit, en ze vindt het heerlijk om van tevoren niet echt te weten wat de acteur gaat doen”, zegt Woodall. “Voor iemand die net zo bekend is als zij en zo mooi, was het erg leuk om te zien hoe ze zichzelf het mikpunt van een grap liet zijn en er belachelijk uitzag. Sommige van de scènes die we opnamen, maakten we af, en ze barstte in lachen uit. Ze leunde erin en had er veel plezier mee.”
“Rachel is volkomen verrassend”, voegt Jonas toe. “De eerste keer dat ik een scène zag, dacht ik: ‘O, zo heb ik het helemaal niet geschreven.’ En dan zag ik het voor de tweede keer en besefte ik wat ze deed. Dat maakt haar zo aantrekkelijk als acteur. Ze is grappig en interessant en een beetje vals, maar volledig toegewijd, en je weet nooit wat ze vervolgens gaat doen.
Weisz heeft altijd al acteur willen worden, maar ze realiseerde zich pas op de universiteit dat dit een carrière zou kunnen zijn. Ze voelt zich aangetrokken tot schrijven en tot bijzondere stemmen. “Ik vond het heerlijk om de handen ineen te slaan met Julia’s verbeelding”, zegt ze. “Ik hou van schrijvers. Ik ben er niet één omdat het te eenzaam is, maar het zijn mijn favoriete mensen om mee om te gaan.”
“Ze is grappig en interessant en een beetje vals, maar volledig toegewijd, en je weet nooit wat ze vervolgens gaat doen”, zegt Jonas over Weisz.
(Sophia Lente / Voor de tijden)
Ze heeft de neiging projecten te selecteren op basis van het script, maar verder is ze niet kieskeurig. Weisz heeft van alles gedaan, van eigenzinnige indiefilms tot prestigedrama, spannende actie en Marvel. Ze won in 2006 de Oscar voor actrice in een bijrol voor ‘The Constant Gardener’ en werd opnieuw genomineerd voor ‘The Favourite’.
“In het begin van mijn carrière deed ik gewoon wat voor baan ik ook had, zodat ik de huur kon betalen”, zegt ze schouderophalend. “Ik was niet kieskeurig. Nu zit ik in deze luxe positie waarin ik dingen kan kiezen. Het gaat echt om het personage en het schrijven, of het mij aanspreekt of dat het interessant lijkt om dat verhaal na te spelen.”
Sinds ons interview in januari heeft Universal Pictures de productie bevestigd van “De mummie 4“, waarin Weisz en Brendan Fraser hun rol als Evelyn en Rick O’Connell zullen hernemen (Weisz verscheen niet in de derde aflevering). Voorafgaand aan die aankondiging is Weisz echter terughoudend over de film. “Ze praten er serieus over”, zegt ze. “Brendan is er erg bij betrokken geweest. Het klinkt heel interessant.”
Geïnteresseerd zijn in een personage of een verhaal is wat Weisz uiteindelijk drijft. Haar optreden in “Vladimir” schuwde ijdelheid volledig en fixeerde zich in plaats daarvan op wat deze vrouw doet ontsporen. M wil zo graag haar eigen verhaal beheersen en kan de realiteit van haar leven niet onder ogen zien, maar ze is ook een getalenteerde schrijfster en professor die het beste voor haar gezin wil.
“Mensen zijn tegenstrijdig”, zegt Weisz. “Ze kunnen briljant zijn in hun werk en een heel rommelig persoonlijk leven hebben. Dit is iemand die menselijk is. Ik weet dat het erg verheven en belachelijk is, en het behoort tot het komediegenre, maar het is heel waar. Mensen kunnen enorme tegenstrijdigheden hebben.”
Hoewel Weisz M instinctief begrijpt, blijven de vragen hangen. Ze heeft nog niet besloten of M medeplichtig is aan het wangedrag van haar man (“Dat is een wespennest”, zegt ze) en ze weet niet zeker wat er uiteindelijk met het personage gebeurt. Zelfs tijdens het montageproces had ze moeite om M van buitenaf te zien. ‘Ik zie haar gewoon,’ zegt ze. “Ik zie mij daar helemaal niet.”
Terwijl het interview afloopt, maakt Weisz zich zorgen dat ik niet zal hebben wat ik nodig heb. Zei ze genoeg over de serie? Heeft ze haar karakter overdreven verdedigd?
“Ik ben nog steeds op één lijn met haar standpunt”, erkent ze opnieuw. ‘Ik denk dat ze… ik wilde zeggen dat ik haar redelijk vind, maar dat is misschien niet helemaal het juiste woord.’
De acteur lacht. “Ik ben me ervan bewust dat dit niet het juiste woord is.”
