Mijn moeder, Lysa Hall, was mijn wereld – en zelfs nu, na haar dood, voelt ze zich nog steeds aanwezig.
Op 59-jarige leeftijd werd ze opgenomen in het ziekenhuis met een slechte infectie. Ze had haar hele leven al talloze operaties ondergaan, maar ze bleef de sterkste persoon die ik kende.
Deze keer werd iets kleins levensveranderend. Ze weigerde snel, werd bedlegerig en kon niet voor zichzelf zorgen.
Toen stapte ik in als haar primaire verzorger – ook al woonde ik in Los Angeles en zij in New York.
Toen er geen extra handen beschikbaar waren, werd ik de handen. Het was een reis van acht maanden waarin ik leerde volwassen te worden.
Het beheren van haar medische behoeften, emoties en waardigheid werd mijn dagelijkse verantwoordelijkheid
Ik reisde er vaak naar terug New York om de post van mijn moeder te controleren en haar rekeningen te betalen. Maanden voordat dit allemaal gebeurde, maakte ze mij tot tweede houder van haar rekeningen. Die toegang werd essentieel, waardoor ik kon betalen wat er moest gebeuren, de bonnen kon bewaren en haar foto’s kon sturen, zodat ze wist wat er aan de hand was. Het was haar geld, en ik wilde dat ze geïnformeerd en gerespecteerd werd.
Het moeilijkste deel van de reis was het ontdekken van rekeningen waarvan ik niet wist dat ze bestonden, zoals sommige die al te laat waren ziekenhuisrekeningen. Tussen telefoontjes, papierwerk en het vragen om verlengingen en gratie door, was ik uitgeput terwijl ik nog steeds fulltime in de entertainmentindustrie werkte.
Door dit alles heen zag ik mijn moeder, die mijn held is, vlak voor mijn ogen vervagen. Maar het verliezen van de controle was moeilijker voor haar, dus concentreerde ik me op het behouden van haar waardigheid en herinnerde haar eraan dat het nodig hebben van hulp niet uitwist wie ze was.
De auteur en zijn moeder. Met dank aan Ty Cole
Toen ze afgelopen mei overleed, brak het mij. Maar ik had haar beloofd dat ik haar nooit zou verlaten, en het geeft me nog steeds een warm gevoel om te weten dat ik er alles aan heb gedaan om haar veilig te houden en haar stress te verlichten. Na alles wat ze in mij heeft gegoten, ben ik dankbaar dat ik weer in haar kon stromen.
Mijn rol als mantelzorger eindigde niet na haar overlijden, maar ik kreeg wel extra steun
Plotseling waren er geen telefoontjes meer naar de verpleegster, geen herinneringen meer en geen check-ins meer. Mijn emoties waren overal, maar mijn geloof verankerde mij.
Mijn broer en ik zaten geschokt in onze woonkamer. Haar dood voelde niet echt. Het voelde alsof ik mijn leven van buitenaf bekeek.
Er was echter nog veel te doen. Mijn taak als mantelzorger was nog niet voorbij. Gelukkig kwam mijn broer naar binnen en nam het stokje over. Hij regelde haar zaken, terwijl ik regelde wat ik kon. Het vertellen aan onze familie en het plannen van de begrafenis met mijn broer was heftig, maar onze vader hielp ons er doorheen.
Het delen van de last voelde vreemd omdat elke taak die we voltooiden haar afwezigheid permanenter maakte.
Verdriet werd mijn nieuwe vorm van mantelzorg
Na de begrafenis en toen ik haar samen met alle anderen herdacht, besefte ik dat mijn rol in haar leven nog niet was geëindigd; het veranderde gewoon van vorm.
Nu merk ik dat ik bescherm hoe mensen haar herinneren en haar op veel manieren eert.
Als iets onvolledig aanvoelt, vul ik de gaten in, zodat haar nalatenschap waar blijft. Haar tradities levend houden is een andere manier geworden waarop ik voor haar zorg. Elke kerst gingen mijn moeder en ik erheen Bergdorf Goodmanen sloot de dag vervolgens af met een diner boven. Dit jaar hebben we precies dat gedaan en heb ik samen met mijn schoonzus haar beroemde lasagne gekookt, waarbij ik er mijn eigen draai aan heb gegeven, waarbij ik één ingrediënt precies hetzelfde heb gehouden: liefde.
Terwijl ons hoofdstuk in de fysieke wereld is afgesloten, is er een nieuw hoofdstuk geopend. Ik mis haar niet alleen; Ik voel mij door haar geleid.
