Maar in het ergste geval hebben we geen enkele controle. In plaats daarvan zal het station door de atmosfeer breken. Natuurlijk zullen veel stukken waarschijnlijk in de oceaan terechtkomen, maar sommige kunnen mensen raken, mogelijk in een dorp of stad. Het station zou uiteen kunnen vallen over duizenden kilometers en meerdere continenten. Dit zou buitengewoon moeilijk te voorspellen zijn. Zoals NASA het stelt: “Het berekenen van de waarschijnlijkheid dat deze penetratie leidt tot verlies van deorbitcapaciteit heeft een zeer groot aantal variabelen, waardoor voorspellingen niet effectief zijn.”
Dit zal vrijwel zeker niet gebeuren met het ISS. Tegelijkertijd is het een veel extremere versie van de alleen manier waarop een Amerikaans ruimtestation ooit is neergestort. In 1979, na jaren leeg in een baan om de aarde te hebben doorgebracht, begon Skylab, het eerste ruimtestation van de VS, naar de atmosfeer te zinken, waar het dreigde te vallen en gesmolten onderdelen van ruimtevaartuigen op aarde te laten vallen. Op dat moment moesten NASA-functionarissen de computers op afstand wakker maken en, met slechts beperkte controle over het station, het over een locatie leiden die de minste mensen in gevaar zou brengen.
In de maanden daarvoor hadden functionarissen van de ruimtevaartorganisatie veelvuldig contact met het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat de laatste voorspelde trajecten verspreidde naar ambassades over de hele wereld. In deze situaties oeps volstaat niet: toen een van de Salyuts, een model van een Sovjet-ruimtestation, een paar decennia geleden buiten gebruik werd gesteld, lagen er vlammende stukken verspreid over heel Argentinië, waardoor mensen bang werden gemaakt en de inzet van op zijn minst een paar brandweerlieden nodig was, volgens berichten in de lokale krant.
Het ISS is veel groter dan de Salyuts of Skylab. In een ongecontroleerde deorbit zullen stukken puin “tot de grootte van auto’s en treinen”, zeggen experts van de officiële adviescommissie van het ISS-ruimtestation, uit de lucht regenen. NASA bevestigt dat dit “een aanzienlijk risico voor het publiek wereldwijd” zou vormen.
Oké, de nachtmerrie is over. Zo eindigt mijn door angst geteisterde spiraal. Hier zijn de feiten zoals ze er in 2026 voor staan:
Voor zover WIRED kan nagaan, is er nog nooit iemand gestorven omdat een stuk ruimtestation hen raakte. Sommige stukken Skylab vielen op een afgelegen deel van West-Australië, en Jimmy Carter bood formeel zijn excuses aan, maar niemand raakte gewond. De kans dat een stuk een bevolkt gebied raakt, is klein. Het grootste deel van de wereld bestaat uit oceaan en het meeste land is onbewoond. In 2024 overleefde een stuk ruimteafval dat uit het ISS werd geworpen de atmosferische verbranding, viel door de lucht en stortte neer door het dak van een huis van een zeer echte, en terecht gestoorde, man uit Florida. Hij tweette erover en klaagde vervolgens NASA aan, maar hij raakte niet gewond.
Voor dit verhaal heeft WIRED tientallen NASA-documenten doorgenomen, inclusief back-upplannen en onvoorziene gebeurtenissen voor noodsituaties, en met meer dan een dozijn mensen gesproken, waaronder drie astronauten die het ISS hebben bezocht, en niemand leek Dat raakte in paniek. Eén astronaut zei dat het meest zorgwekkende scenario dat in zijn baan om de aarde actief door zijn hoofd ging, kiespijn was. Het ISS heeft een aantal noodsituaties gekend, waaronder een allereerste medische evacuatie in januari, maar over het algemeen zijn de zaken opmerkelijk stabiel gebleven. Een van de meest indrukwekkende dingen aan het ISS is dat er nooit iets dramatisch mee is gebeurd. Geen enkel experiment is te ver gegaan. Het is niet getroffen door een asteroïde.
