Van het beschermen van de Blauwe Bloedjes erfenis om geloof centraal te houden in de CBS-spin-off Boston-blauw, Donnie Wahlberg draait alles om loyaliteit.
Wanneer Blauwe Bloedjes ging in première in 2010 zette de acteur zich in voor de lange termijn en werd hij beloond met een even toegewijde schare fans. De CBS-show over de Reagans, een hechte Iers-katholieke familie in de wetshandhaving in New York, behoorde consequent tot de hoogst gewaardeerde programma’s van het netwerk.
Toen, in 2024, na 14 seizoenen, werd het abrupt geannuleerd.
“Ik kan elke kijker verzekeren dat niemand meer teleurgesteld was dan ik. Niemand huilde meer dan ik. Niemands hart was meer gebroken dan het mijne”, vertelt Wahlberg, 56, exclusief Wij wekelijks. “Ik heb met hand en tand gevochten om Blue Bloods te redden. Ik heb alles gedaan wat ik kon.”
Hij droomde van een spin-off voor zijn politieagent Danny Reagan, maar… had nooit verwacht dat dit zou gebeuren:
“Ik had altijd het idee dat Danny ergens anders heen zou gaan, ver weg”, zegt hij.
Enter Boston Blue, dat in oktober 2025 in première ging, en volgt Danny naar de echte geboorteplaats van Wahlbergwaar hij verhuist om voor zoon Sean te zorgen (Mika Amonsen). De show is na de winterstop terug op vrijdag 27 februari en is al verlengd voor seizoen 2.
Wahlberg praat met Ons over het behoud van de Blauwe Bloedjes erfenis, wat de serie in petto heeft en waarom sceptische oude fans aan boord zouden moeten gaan van Danny’s nieuwe leven in het noorden.
Was deelname aan Boston Blue een makkelijke ja?
Ik moest het proces doorlopen van afscheid nemen van onze crew en de cast en het verzoenen met het feit dat (Blue Bloods) nu in mijn achteruitkijkspiegel kon staan. Ik moest Danny Reagan en Blue Bloods loslaten. Dus toen dit langskwam, moest ik opnieuw evalueren. Het was niet zomaar een besluit.
Het werd een gemakkelijker beslissing terwijl ik aan het pilotscript ging werken met de Brandons (makers Brandon Margolis en Brandon Sonnier). Ik vond manieren om het voor Danny authentiek te maken, het aannemelijk te maken dat hij naar Boston zou gaan, en manieren te vinden om van Danny echt een vis uit het water te maken.
Is het moeilijk om een personage dat je zo goed kent in een nieuwe omgeving te spelen?
De uitdagingen van het spelen van Danny in een nieuwe wereld zorgen ervoor dat ik meer van het personage kan genieten. Ja, Danny verhuist naar Boston en ze hebben allemaal verschillende accenten en iedereen zal zich verzetten tegen de Yankees. Het is niet alleen een stoere New Yorker die naar Boston verhuist en met iedereen ruzie maakt over wat beter is.
Het gaat over het opgeven van de bestuurdersstoel en het plaatsnemen op de passagiersstoel. Hij is te gast aan de tafel van iemand anders.
Het komt altijd terug op de eettafel!
Hij moet leren beleefder door gesprekken te navigeren. De dingen waaraan Danny zich heeft moeten aanpassen, heeft Donnie zich ook moeten aanpassen. Als ik die uitdagingen omarm, zorgt dat voor een interessanter karakter. Als ik dat niet doe, zou ik me na vijftien jaar waarschijnlijk gaan vervelen.
Wist je altijd dat geloof een aspect van de show zou zijn?
Het geloof dat deel uitmaakte van de show was voor iedereen belangrijk. Het geloof is anders dan Danny’s katholieke opvoeding, maar we krijgen nog steeds zijn opvoeding te zien en dat vind ik ook heel belangrijk. Het is niet de familie Reagan die rond de tafel zit en genade zegt, maar het feit dat het er nog steeds is – voor mij – is net zo belangrijk. Vooral als het om geloof gaat, zegt het voor mij meer over het geloof van Danny en Sean dat ze de Reagan-tradities in ere houden, zelfs als ze honderden kilometers verderop wonen. Ze lieten het niet in de steek. Ze houden zich eraan en respecteren de tradities van deze nieuwe familie, terwijl ze toch hun eigen tradities in ere houden. De Reagan-mannen gaan er nu mee door, ook al zijn ze niet in New York.
Je zou ernaar kunnen kijken omdat ze hun geloof niet zo veel eren als in Blue Bloods. Of je zou het kunnen zien hoe ik ervoor kies om te zien welke ze het meer eren.
Andrew Terraciano speelde Sean op Blue Bloods. Mika Amonsen nam de rol van Boston Blue over.
Het is een heel gelaagd gesprek. Andrew is een klasgenoot. Ik belde hem voordat deze beslissing werd genomen – en sprak met hem – en hij was zo vriendelijk en zo vriendelijk en ondersteunend. Hij was bereid alles te doen wat nodig was om de juiste man te helpen vinden. We maakten zelfs grapjes over het feit dat hij zijn uiterlijk veranderde en sluipen naar Boston Blue en een slechterik spelen of iets anders doen. Hij was zo vriendelijk. Ik bewonder zijn klasse echt.
Het was een moeilijke beslissing – zeker voor mij – en het is een van de beslissingen die mij onzeker maakten over het doen van de show. Het is zoiets als: “Hoe doen we dit met een ander karakter?” Ik moet zeggen dat Mika hetzelfde niveau van gratie en klasse heeft als Andrew. Mika heeft veel respect voor Andrew. Hij stapte heel bedachtzaam en zorgvuldig in de rol en nam de tijd. Hij dacht erg na over de manier waarop hij dit personage speelde.
Fans hadden gedachten over de herschikking.
De teleurstelling van mensen over de beslissing vertelt me dat ze de show niet hebben gezien of dat ze ook teleurgesteld zijn dat Blue Bloods er niet meer is. Ik kan elke kijker verzekeren dat niemand meer teleurgesteld was dan ik. Niemand huilde meer dan ik. Niemands hart was meer gebroken dan het mijne. Ik heb met hand en tand gevochten om Blue Bloods te redden. Ik heb alles gedaan wat ik kon en nu zijn we hiermee bezig en ik ga op dezelfde manier met hand en tand vechten voor deze show.
Als iemand de verandering van Sean nog niet volledig heeft omarmd, bekijk dan de première halverwege het seizoen. Het is gewoon mijn favoriete aflevering tot nu toe. Ik bewonder Mika omdat hij deze uitdaging aangaat en ik bewonder de manier waarop hij ermee omgaat. Ik hou van zijn werk. Ik denk dat beide versies van Sean buiten het scherm twee geweldige individuen zijn en ik geef ze allebei enorm veel lof voor de manier waarop ze met deze verandering zijn omgegaan.
We hebben al Blue Bloods-cameeën gezien, zoals Bridget Moynahan en Marisa Ramirez. Zijn er nog meer leuke verrassingen?
Het is zo leuk om dit te doen met de Blue Bloods-castleden. We weten dat deze show op de schouders van die show staat. Dat weten we en daarom heeft iedereen groot respect voor de originele cast en de originele show. Er zijn afleveringen die een grote betekenis hebben, zoals de aflevering van Len Cariou. Soms moet ik mezelf tegenhouden om te huilen. Ik heb zelfs gehuild in de scène toen Len, oftewel opa, Mae en Lena ontmoette. Ik huilde toen ze zeiden: ‘cut on the scene’. Het is leuk dat mensen terugkomen.
Er zijn nog veel meer ideeën die we hebben. Hopelijk hebben we op een gegeven moment iedereen op bezoek gehad – en soms meerdere bezoeken. Baez heeft dit seizoen nog een paar afleveringen en ik weet dat mensen nieuwsgierig zullen zijn naar hoe dat uitpakt. De meeste mensen zullen erg blij zijn met hoe het zich in de toekomst zal ontwikkelen. Er zijn veel kansen en hopelijk veel seizoenen om mensen terug te halen en dingen uit te proberen en de juiste manieren te bedenken om het te doen – niet alleen maar overhaast te werk gaan en het gewoon doen.
Hoe zit het met nieuwe gezichten, zoals je vrouw, Jenny McCarthy?
Jenny en ik hebben het besproken. We hebben allemaal besproken wat ze mogelijk in de show zou kunnen doen. Wat de meeste mensen niet weten, is dat ze een rol in Blue Bloods kreeg aangeboden toen we voor het eerst begonnen met daten voor een aflevering en we besloten dat het het beste was om het niet te doen. Daarmee wilden we het publiek niet afleiden. Maar in de toekomst hadden we het erover gehad dat ze Seans verpleegster was, en dan trekt ze Danny’s aandacht. Maar Sean bleef niet te lang in het ziekenhuis… dus Jenny wil zeker iets doen.
Haar en Sonequa Martin-Groen zijn heel dichtbij gekomen, dus ze praten over ideeën. Elke keer dat ik FaceTime met Jenny, zegt Sonequa zoiets als: “Kom op, we moeten een rol spelen in de show. Ik heb je hier altijd nodig.” Het maakt mijn hart zo blij. Maar ik denk dat mijn neefjes ook geïnteresseerd zijn in het spelen van rollen. Het zijn acteurs en we hebben Oscar, Jeffrey en Brandon. Op zichzelf doen ze het allemaal heel goed. Is er een wereld waarin ik eindelijk verdraai? Mark (Wahlberg)’s arm om een aflevering te komen doen? Misschien. Het hangt af van het script, maar alles is mogelijk.
Dat is het plezier op dit moment van het werken met deze groep schrijvers. En de Brandons zijn specifiek … Ik vertelde ze maandag dat ik een telefoongesprek had met (de Boston Celtics ‘) Jaylen Bruin en hij zei: “Breng mij naar de show.” Ik vertelde het aan onze EP’s en zij schreven een scène terwijl ik naast hen zat. Dat is hoe wij dit benaderen. We kunnen niet zomaar iets lukraak doen op een bepaald moment. Maar ze zijn zo leuk om dingen te proberen en het gaat er eigenlijk alleen maar om ervoor te zorgen dat we het op de juiste manier doen en ervoor zorgen dat we er de meeste waarde aan geven voor het publiek.
Het betekent ook dat we beseffen dat we de tijd kunnen nemen en dat we al deze dingen niet aan het publiek hoeven op te dringen. We kunnen het uitbreiden en ze blijven verrassen en wendingen blijven hebben die ze niet hadden verwacht.
Je voelt de liefde die voor de fans in de show wordt gegoten.
Er zijn nog steeds kijkers van Blue Bloods die worstelen met het feit dat het niet in de ether is. Geloof me, ik weet het. Maar ik nodig ze uit om onze show een kans te geven en te zien hoe we Blue Bloods erin brengen en op zoek gaan naar de knikken en de knipoogjes en de hommages en de eerbetoon. Er zijn er zoveel. Let op wanneer Danny aan de telefoon is, met wie hij mogelijk praat. Waar kijkt hij naar in zijn teksten? Er worden altijd paaseieren gestrooid. Ik vind het zo leuk om ze erin te zetten. Blue Bloods-fans hebben er plezier mee. Degenen die naar onze show kijken, hebben er ook plezier in.
