Filipijns manifesteert zijn sociale lagen op een handvol manieren, te beginnen met perspectief. Manuel wisselt heen en weer tussen zijn twee hoofdrolspelers: Isabel (Jorrybell Agoto), een tee-girl die werkt bij een prestigieuze golfclub rond de stadsgrenzen van Manilla; en Clara (Carmen Castellanos), een Filipijnse expat die op bezoek is bij haar oom Renato (Carlitos Siguion-Reyna), die het grootste deel van de film besteedt aan een poging haar over te halen zijn golfuitrustingbedrijf over te nemen zodra hij met pensioen gaat. Clara komt van geld. Clara heeft geld. Tegelijkertijd bevindt ze zich als buitenstaander op een lagere sociale trede dan Renato, vergelijkbaar met Isabel, maar met weliswaar meer privileges. Filipijns schetst een robuust portret van de werking van de club vanuit hun gezamenlijke perspectieven, en zelfs van de grond waarop de club überhaupt opereert.
Manuel besteedt veel aandacht aan klassenverdeling. Grenzen die de ‘haves’ scheiden van de ‘have nots’ worden uitgedrukt in zijn framing; Wanneer Isabel en haar mede-teegirls aan het werk gaan op de driving range, plaatst Manuel ze in het midden van de camera terwijl de golfers (allemaal mannen) tussen hen in staan en een reeks kaki torens vormen boven de hoofden van de jonge vrouwen. (De seksuele ondertoon van de blokkering waarschijnlijk zijn ook niet toevallig.) Het is gelaagde beeldspraak: de mannen staan boven de vrouwen, de rijken boven de armen, de klant boven het personeel. De implicaties zijn niet subtiel en krijgen volume door Manuels gedempte, naturalistische filmwerk. We zitten letterlijk op het niveau van Isabel terwijl ze een praatje maakt met Dr. Palanca (Teroy Guzman), de president van de club. Als de fallische symboliek die door de golfclubs wordt opgeroepen nog niet genoeg is, fungeert Isabel’s positie ten opzichte van Palanca als een knipperende neonscène dat we ons hier op Freudiaans grondgebied bevinden.
