Ik wist niet wat chocoladeganache was voordat ik herhalingen van een oude film zag Voedselnetwerk pre-tienerbakkampioenschap met mijn kinderen. Maar ik zag wel een kans om met hen te praten over hoe een deelnemer haar taart bleef bouwen nadat deze was afgebrokkeld. We hadden het over het woord doorzettingsvermogen.
Daar gaat het om “scherm tijd‘ als een moderne ouderschapspaniek: dezelfde rechthoek kan zowel een kalmerend middel als een springplank zijn.
Maar mijn vrouw en ik zijn hier nog vrij nieuw in (onze kinderen zijn jonger dan vijf jaar), dus we praten met andere ouders over de veranderende meningen over het gebruik van telefoons, tablets, computers en tv’s.
Van die gesprekken en die van onszelf ouderschap ervaringbeseffen we langzaamaan dat het niet om de schermtijd gaat, maar meer om het soort inhoud dat we onze kinderen laten bekijken.
Bij ons thuis proberen we de schermtijd tot een minimum te beperken
Mijn vrouw, kinderen en ik wonen in een Rijhuis in Philadelphia. We hebben de tv uit onze slaapkamers gehouden en apparaten uit onze dagelijkse routine. Tijdens auto-, bus- en metroritten zijn we afhankelijk van muziek en games (ik ben een hekel gaan krijgen aan ‘ik spioneer’).
Bij mooi weer genieten we van lange wandelingen en bezoeken we regelmatig ons recreatiecentrum in de buurt. Thuis tot verveling gedwongen, hebben onze kinderen hun eigen denkbeeldige werelden ontwikkeld: karaoke zingen op de bank, hindernisbanen met lava-ringen en het bereiden van uitgebreide maaltijden in een speelkeuken.
Maar vooral op ijskoude dagen, wanneer je binnen zit en de energie van iedereen op de een of andere manier te hoog is en al opgebruikt, kunnen schermen helpen. Wat mij duidelijk is geworden, is dat de waarde van een scherm afhangt van waar we naar kijken.
Regeringen treden hard op tegen de schermtijd van jongeren
De afgelopen jaren is het mondiale discours agressief anti-screen geworden.
Overheden grijpen nu niet alleen in op sociale media, maar ook op schermen in bredere zin. Frankrijk heeft het bijvoorbeeld verboden scherm blootstelling voor kinderen onder de 3 jaar in kinderopvanginstellingen, en Virginia heeft stappen ondernomen om scholen ‘mobiele telefoonvrij’ te maken.
Ondertussen is de Amerikaanse Academie voor Kindergeneeskunde pleit al lang tegen de simplistische maatstaf van schermtijd, waarbij hij opmerkt dat er niet genoeg bewijs is voor een enkele universele tijdslimiet, maar in plaats daarvan de nadruk legt op de gezinscontext en -gewoonten.
Ik vind het belangrijker om in de gaten te houden waar mijn kinderen naar kijken dan hoeveel
Het lijkt mij dat niemand het eens kan worden over wat de maximale schermtijd voor kinderen zou moeten zijn, daarom concentreer ik me minder op tijd en meer op de inhoud.
Als gezin naar een bakprogramma voor kinderen kijken, vooral als we de gebeurtenissen kunnen verbinden met ons eigen leven, kan gezond zijn. Ik heb de positieve effecten van een geweldige show op mijn eigen kinderen gezien.
Voor ouders van jonge kinderen is het verschil tussen tekenfilms als ‘Bluey’ en “Cocomelon” is duidelijk: in de ene ontwikkelen karakters zich gedurende zeven tot tien minuten, en in de andere zingen felgekleurde, computergeanimeerde karakters in korte uitbarstingen hypnotiserend ritmische liedjes.
Dit geldt ook voor oudere kinderen. Met de juiste vangrails denk ik dat schermen echt sociaal en ontwikkelingsbevorderend kunnen zijn, zoals samenwerken met vrienden in een gedeelde Minecraft-wereld, een Roblox-hindernisbaan bouwen gedurende een week, of samen een gekke video bewerken waarvoor planning en geduld nodig is.
Ik zie dat ‘goede’ schermtijd vaak gepaard gaat met personages, oorzaak en gevolg, voldoende plot om er samen over te praten, en een bonus voor als het sociaal is. Ik zie niet in waarom daar een tijdslimiet op zou moeten staan.
