Hoewel “touch grass” enigszins ironisch genoeg is gereduceerd tot een internetslogan, is het inderdaad zeer noodzakelijk. Anekdotisch gezien heb ik gemerkt dat een gebrek aan betrokkenheid bij echte queer-mensen vaak leidt tot een eindeloos ‘discours’ over semantiek die er in het echte leven simpelweg niet toe doet. Ik modereerde op de universiteit een butch-Facebook-groep en moest eindeloze opmerkingen doorzoeken over de vraag of biseksuelen wel of niet labels als ‘butch’ en ‘femme’ mogen gebruiken of niet. “hij/hem lesbiennes” zijn ‘geldig’. Toen ik eenmaal prioriteit begon te geven aan meer authentieke, persoonlijke relaties met queer mensen – in plaats van te proberen de taal en expressie van anderen te controleren in een misplaatste poging om de veronderstelde puurheid van mijn eigen identiteit te behouden – voelde ik me zoveel vrijer. Ik maak me echter ook zorgen over de effecten die niet alleen sociaal vervelend zijn, maar ook potentieel schadelijk. Het is zeker gemakkelijker, ja, om internet te gebruiken om aan onze behoeften te voldoen, vooral als je een queer of transpersoon bent die misschien in een gebied woont waar gelijkgestemde verbindingen moeilijk te vinden zijn. Maar gemakkelijker betekent niet altijd beter; en ‘beter’ betekent volgens onderzoekers die de behoeften aan sociale verbindingen bestuderen vaak ‘persoonlijk’.
Natalie Pennington is assistent-professor aan de Colorado State University en een van de co-auteurs van het boek Amerikaans vriendschapsprojecteen rapport uit 2024 over de stand van zaken op het gebied van vriendschap in de VS. Hoewel ze zegt dat technologie kan en moet worden gebruikt om aan sociale behoeften te voldoen wanneer persoonlijke interactie niet mogelijk is, houdt ze vast aan een simpele waarheid: “We zien vrij consistent dat persoonlijk contact de gouden standaard is.”
Dat hoeft niet eens te betekenen dat je ‘diepe, betekenisvolle gesprekken met je ziel moet voeren’, vertelt Pennington me. “Als je geen goede vrienden in je directe omgeving hebt, zelfs als je alleen maar in een openbare ruimte bent, naar een koffieshop gaat of rondhangt in een park, kan het goed voor ons zijn om in zo’n gelegenheid te zijn om lichte ontmoetingen met andere mensen te hebben,” merkt ze op.
Natuurlijk is dit advies ingewikkeld voor mensen die zichtbaar queer of trans zijn op een manier die onze veiligheid in gevaar brengt. Maar het is ook belangrijk om te onthouden dat queer-mensen altijd overal hebben bestaan, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen – en dat queer-gemeenschappen op onwaarschijnlijke plaatsen vaak hechter zijn, simpelweg omdat dat nodig is. Dominguez woont zelf in Lexington, Kentucky; Voordat ze daarheen verhuisde, ging ze ervan uit dat er geen vreemde plekken voor haar beschikbaar zouden zijn. Toen deed ze haar onderzoek – ja, online – en ontdekte dat haar veronderstelling onjuist bleek te zijn. Dominguez vergelijkt het met “een domino-effect”: “Je komt meer te weten over een evenement of een groep, en dan ga je daadwerkelijk naar een evenement en dan leer je over andere groepen en andere evenementen, en dan word je inderdaad een deel van deze gemeenschap en de socialisatie”, zegt ze. Maar cruciaal is dat deel uitmaken van een gemeenschap “zowel het persoonlijke als het technologische deel vereist.”
Dat betekent dat je sociale media meer als een hulpmiddel moet gebruiken om persoonlijke verbinding te vergemakkelijken, in plaats van het als je enige vorm van connectiviteit te gebruiken. “Het is heel gemakkelijk om lid te worden van alle online groepen en alle sociale mediapagina’s te volgen die over deze evenementen posten”, vertelt Dominguez. “Maar er is een tweede stap waarbij je deze evenementen daadwerkelijk moet bijwonen.” (Ik moet denken aan de klassieker Reductiemiddel kop: “’De prijs van gemeenschap is ongemak’, zegt vrouw die op het punt staat naar een feestje te gaan waar ze plezier zal hebben.’)
