Tussen films als ‘Cocaine Bear’, ‘Primate’ en de schijnbaar gestage aanvoer van haaienthrillers die de laatste tijd zijn uitgebracht, moordende dierenfilms hebben momenteel even een momentje. Het idee om geweldige dierenklassiekers (bij gebrek aan een betere term) opnieuw te maken om nieuwe dingen te doen, is ook springlevend, zoals de nieuwste “Anaconda” bewees. En natuurlijk leeft de geest van auteur Michael Crichton voort in verschillende hoeken van film en televisie, het meest direct in de doorlopende serie “Jurassic World”. Dit alles wil zeggen dat er schatten op de loer liggen in de Crichton-catalogus, wachtend om te worden gedolven, of opnieuw te worden gedolven in het geval van zijn roman uit 1980, ‘Congo’.
Zeker, “Congo” werd veranderd een speelfilm die iets meer dan 30 jaar geleden kritisch flopteEn het heeft zijn fans. Maar zelfs fans van de door Frank Marshall geregisseerde film zouden toegeven dat hun liefde voor de film meer te maken heeft met de ongelooflijk gestapelde cast (Laura Linney! Ernie Hudson, in zijn favoriete rol! Delroy Lindo!! Tim Curry!!!) en zijn semi-onopzettelijke kampwaarde dan wat dan ook. Dat laatste element kwam vooral dankzij het script van toneelschrijver John Patrick Shanley, wiens filmwerk een consistent vleugje absurdisme bevat. Hoewel die toon wonderen doet voor films als ‘Moonstruck’ en ‘Joe Versus the Volcano’, werd ‘Congo’ verscheurd tussen een bal hebben met zijn meer buitensporige elementen en proberen de emotionele inzet in het spel te houden.
Het is een onmiskenbaar leuk horloge, maar het slaat nooit helemaal de juiste toon voor de vlezige jungle-avontuur-throwback-ravotten die het wil zijn. Gezien het recente succes van films als ‘Primate’ en ‘Jurassic World Rebirth’ lijkt het erop dat de tijd nu rijp is voor een ‘Congo’-remake die het originele concept van Crichton goed zou kunnen overnemen.
De apen in ‘Congo’ zouden verbeterd kunnen worden met de technologie en artiesten van vandaag
Blijkbaar heeft Michael Crichton, lang voordat Frank Marshall erbij betrokken raakte, jarenlang gezwoegd om ‘Congo’ op het scherm te brengen. Crichton zag zijn versie van de film als een klassiek junglepulp-avontuur, iets dat leek op H. Rider Haggards ‘King Solomon’s Mines’. Het is niet toevallig dat tijdens deze periode van ontwikkeling een hel was voor ‘Congo’. in 1985 werd een filmversie van Haggards roman geproduceerd als reactie op het enorme succes van Steven Spielbergs ‘Indiana Jones’-films. Crichton werd ongetwijfeld gedeeltelijk op dezelfde manier beïnvloed; hij hoopte zelfs Sean Connery, met wie hij had samengewerkt in “The Great Train Robbery” (en die later een rol zou spelen in “Indiana Jones and the Last Crusade”), in de hoofdrol te casten. Het enige element dat de plannen van Crichton voortdurend dwarsboomde, was het tot leven brengen van het aapkarakter van de film, Amy.
Marshall dacht dat dit probleem eindelijk opgelost was bij het opnemen van zijn versie uit 1995, dankzij de aanzienlijke inspanningen van Stan Winston en zijn effectenstudio, die wonderen hadden verricht met hun praktische dinosauruscreaties voor Spielbergs “Jurassic Park” slechts twee jaar eerder. Helaas, zoals Winston zelf achteraf opmerkte, “namen ze veel artistieke toestemming van Amy” waarvan de effectgoeroe vond dat die niet had mogen worden gebruikt. Stel je voor wat er nu met het Amy-personage zou kunnen worden gedaan. Er is een enorme technologische vooruitgang geboekt als het gaat om realistische, expressieve aappersonages die hele films kunnen dragen. zoals te zien in “Koninkrijk van de Planeet van de Apen” en “Betere mens.” Er zijn ook de acteurs die hen tot een geloofwaardig leven brengen, waaronder Miguel Torres Umba, die in een praktisch pak optrad voor ‘Primate’. Als je al deze mensen en technieken op Amy zou toepassen, zou dit een geweldige co-lead voor ‘Congo’ zijn.
Leunen op de avontuurlijke en spannende elementen van ‘Congo’ zou zijn vruchten afwerpen
Voor degenen onder ons die zich Congo uit 1995 herinneren en er nog steeds van genieten om terug te keren naar de film, liggen de geneugten van de film in de eigenaardigheden in de marge: Amy’s Nintendo Power Glove-communicator, Delroy Lindo’s militaire officier die de Roemeense dandy van Tim Curry beveelt te stoppen met het eten van zijn sesamcake, en Jimmy Buffett bestuurt een vliegtuig. Deze lijst bevat niet de daadwerkelijke plot of decorstukken van de film, let wel. Dat komt omdat Michael Crichtons kenmerkende mix van techno-paranoia, genre-gecodeerde terreur en wanbeheer van bedrijven zelf slecht wordt beheerd door Frank Marshall en zijn consorten. Dit is waarschijnlijk niet geheel de schuld van Marshall, aangezien zijn eerdere speelfilm, ‘Arachnophobia’, een hybride horror-komedie was die deed denken aan de beste films van Joe Dante. Het is heel goed mogelijk dat studio Paramount Pictures, die duidelijk hoopte op een eigen licentie om geld te drukken a la “Jurassic Park”, te veel invloed op de procedure had, wat resulteerde in een film die veel potentieel heeft maar nooit goed tot zijn recht komt.
Hoewel een remake van ‘Congo’ ongetwijfeld in de verleiding zou komen om in de voetsporen van ‘Anaconda’ uit 2025 te treden en het komische aspect van de nostalgie van de film volledig te omarmen, zou het verstandiger en gedurfder lijken als iemand zou proberen ‘Congo’ te maken tot wat het oorspronkelijk had moeten zijn: eng, of op zijn minst eng genoeg voor een zomerse blockbuster. Een nieuw ‘Congo’ hoeft niet zo verontrustend of brutaal te zijn als ‘Primate’, maar het zou gemakkelijk de goedaardige spanning van ‘Jurassic World Rebirth’ kunnen nabootsen. Als iemand er echt helemaal los mee wilde gaan, had dat misschien gekund een soortgelijke toon als ‘Beast’ uit 2022.
Misschien is het Crichtons originele concept van een klassieke avonturenfilm dat een nieuw ‘Congo’ zou moeten proberen te vatten. Hoe het ook zij, filmmakers moeten bedenken dat er misschien nog wel een diamant in de ruige bergen van de “Congo” ligt.
