Bijna de helft van de appartementen in de hoogste zeven woontorens in New York staat momenteel leeg, waaronder de Central Park Tower, voltooid in 2020, en het hoogste woongebouw van het westelijk halfrond op ruim 470 meter.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
De ontwikkeling in het gebied begon begin 2010 met gebouwen als One57, 432 Park Avenue en 220 Central Park South. Ze kwamen allemaal binnen hetzelfde decennium op de markt, waarbij ook Central Park Tower vóór voltooiing werd geadverteerd.
Met een gemiddelde verkoopprijs van 30 miljoen dollar (25,2 miljoen euro) blijven veel eenheden, niet verrassend, onverkocht.
Central Park Tower had in 2023 bijvoorbeeld nog steeds 87 onverkochte eenheden. Begin 2025 zou Extell Development naar verluidt 18 onverkochte eenheden hebben geherfinancierd met een lening van $ 270 miljoen (€ 227,6 miljoen), wat de aanhoudend lage uitverkoopcijfers onderstreept.
Toch kwamen de meeste eenheden die verkocht werden in handen van de ultrarijken ter wereld, van wie velen er nooit hun intrek hebben genomen.
‘Parkeergeld’ in wolkenkrabbers in New York
Voor miljardairs over de hele wereld functioneren deze luxe vastgoedeenheden minder als woningen en meer als ‘kluisjes’ voor onroerend goed, waarbij de strategie zich schijnbaar concentreert op kapitaalbehoud in plaats van op het genereren van winst.
Om te beginnen wordt contant geld naar in Amerikaanse dollars luidende eigendommen gesluisd, wat kan helpen de rijkdom te beschermen tegen inflatie, valutavolatiliteit en politieke instabiliteit elders. Deze activa kunnen ook als onderpand worden gebruikt wanneer eigenaren liquiditeit nodig hebben.
Vastgoed in New York City wordt door de ultrarijken algemeen gezien als een ‘veilige haven’ activaklasse, vergelijkbaar met goud of blue chip-kunst. Vooral luxe huizen in Manhattan bieden een stabiele waardeopslag die relatief beschermd is tegen economische schokken.
Een andere factor is dat deze beleggingen portefeuillediversificatie kunnen bieden met behoud van anonimiteit. Eenheden worden vaak gekocht via naamloze vennootschappen (LLC’s), die de identiteit van de eigenaar kunnen verdoezelen.
Die ondoorzichtigheid is vooral aantrekkelijk voor spraakmakende, ultrarijke individuen die publieke controle op kapitaalstromen willen vermijden of willen beperken wat de belastingautoriteiten in hun thuisland kunnen concluderen over hun totale vermogen.
Tenslotte het fenomeen ‘spooktoren’. Eenheden blijven het grootste deel van het jaar donker en onbewoond, wat een berekend onderdeel van de strategie is.
Voor een miljardair zijn de potentiële huurinkomsten uit een luxe appartement vaak verwaarloosbaar vergeleken met het gedoe van het beheren van huurders en het risico van “slijtage” van een ongerept bezit.
Door de unit leeg te houden, blijft deze in perfecte staat voor een snelle liquidatie wanneer contant geld nodig is.
Bijgevolg ligt de waarde van het appartement in het feit dat het appartement eigendom is en niet wordt bewoond, en dat het functioneert als een liquide, overdraagbare en verhypothekeerbare aandelenvoorraad op een van de meest gewilde vastgoedmarkten ter wereld.
De meest exclusieve wijk op aarde
De bewoners van Billionaires’ Row vormen misschien wel een van de meest exclusieve enclaves ter wereld. Toch is het onwaarschijnlijk dat ze als buren met elkaar zullen omgaan, en velen blijven volledig anoniem.
De selectie is zwaar gewogen in de richting van Amerikaanse hedgefondstitanen en technologiemagnaten.
Ken Griffin, oprichter en CEO van Citadel, een van ’s werelds meest succesvolle hedgefondsen, haalde in 2019 de krantenkoppen toen hij een recordbrekend viervoudig penthouse van $ 238 miljoen (€ 200,6 miljoen) sloot aan 220 Central Park South.
Michael Dell, de oprichter en CEO van Dell Technologies, kocht ook de strip. In 2014 kocht hij een penthouse in One57 voor $ 100,5 miljoen (€ 84,7 miljoen), wat destijds een record was voor de duurste woningverkoop in New York City.
Ze worden vergezeld door andere prominente namen uit de financiële wereld, waaronder Bill Ackman van Pershing Square Capital Management en Daniel Och, de voorzitter en voormalig CEO van Och-Ziff Capital Management.
Naast Amerikaanse kopers zijn veel van de torens eigendom van leden van de mondiale elite.
Daartoe behoren figuren als de Saoedische vastgoedmagnaat Fawaz Alhokair, die de hoogste woning aan Park Avenue 432 kocht, de Hong Kong-textielmagnaat Silas Chou en Sting, de populaire Britse crooner.
Veel van deze eigenaren komen uit families van oud geld en industriële dynastieën in Azië, Europa en Zuid-Amerika.
Toch gaan er voor elke identificeerbare gerechtigde nog tientallen meer schuil achter complexe bedrijfsstructuren.
Het resultaat is een vreemde paradox waarbij enkele van de duurste vierkante meters ter wereld legaal eigendom zijn van lege vennootschappen.
Wat deze eigenaren echt definieert, is hun vergankelijkheid. Een miljardair kan twee weken per jaar in een penthouse in Manhattan doorbrengen voordat hij vertrekt naar een landgoed in de Hamptons, een villa in Saint-Tropez of een flat in het Londense Knightsbridge.
Als gevolg hiervan is de verhouding personeel/bewoners in deze gebouwen vaak opvallend hoog. Velen werken met 24/7 conciërgediensten met witte handschoenen en, in sommige gevallen, privékoks, waardoor de appartementen permanent gereed blijven, zelfs als de eigenaar al jaren geen voet binnen heeft gezet.
In die zin zit Billionaires’ Row ook vol met ‘spookbewoners’, die wel het uitzicht bezitten maar zelden in beeld verschijnen.
Mamdani’s harde optreden tegen miljardairs
Het financiële landschap van New York City werd vorige week geconfronteerd met een aanzienlijke schok toen burgemeester Zohran Mamdani zijn eerste voorlopige begroting presenteerde sinds zijn aantreden begin dit jaar.
De burgemeester, die aan de macht kwam op een platform van radicale betaalbaarheid en een ‘hardhandig optreden’ tegen de uitbuiting van miljardairs, kondigde aan dat de stad een begrotingstekort van 5,4 miljard dollar (4,5 miljard euro) voor ogen heeft.
Om dit recht te zetten heeft Mamdani een ‘tweerichtingsstrategie’ voorgesteld die onmiddellijk de weg vrijmaakt voor een politieke confrontatie met hoge inzet, zowel met de deelstaatregering in Albany als met de vastgoedsector van de stad.
Het eerste pad omvat een aanzienlijke verhoging van de personenbelasting voor de rijkste inwoners van de stad, waarbij specifiek wordt gestreefd naar een verhoging van 2% voor individuen die jaarlijks meer dan 1 miljoen dollar (850.000 euro) verdienen om een ambitieuze sociale agenda te financieren.
In wat veel waarnemers omschrijven als een tactische ‘nucleaire optie’, impliceert Mamdani’s tweede pad een verhoging van 9,5% van het onroerendgoedbelastingtarief van de stad, waardoor het gemiddelde stijgt van 12,28% naar ongeveer 13,45%.
Mamdani heeft deze tweede optie expliciet bestempeld als een ‘laatste redmiddel’ en stelt dat de stad alleen dit ‘schadelijke pad’ zou moeten volgen als de staat weigert toe te staan dat de stad ‘de rijken belast’.
Het voorstel zou gevolgen hebben voor meer dan 3 miljoen woningen en 100.000 commerciële panden in de vijf stadsdelen, wat mogelijk de eerste aanzienlijke verhoging van de onroerendgoedbelasting in de stad sinds 2003 zou betekenen.
De vastgoedsector en de gemeenteraad hebben met voorspelbaar alarm gereageerd, met het argument dat een stijging van 9,5% onvermijdelijk zou doorsijpelen naar de toch al onder druk staande huurders van New York, via hogere kosten die door verhuurders worden doorberekend.
Terwijl belangengroepen uit het bedrijfsleven vrezen dat de overhead het economisch herstel zal verstikken, blijft Mamdani standvastig, met het argument dat de begrotingskloof is geërfd van jaren van wanbeheer en dat de miljardairsklasse van de stad eindelijk haar “eerlijke deel” moet bijdragen om essentiële gemeentelijke diensten in stand te houden.
