Westerns worden al vóór de Tweede Wereldoorlog in verband gebracht met Japanse samoeraifilms. Sterker nog, sommige van de beste westerns aller tijden zijn remakes van samoeraifilms. Maar in 2013 ging het de andere kant op toen Clint Eastwoods klassieker ‘Unforgiven’ uit 1992 een Japanse remake kreeg. In die film, ook getiteld ‘Unforgiven’, speelde Ken Watanabe een ouder wordende voormalige samoerai die, net als William Munny van Eastwood, voor de laatste keer terug in de strijd wordt geroepen. Het opnieuw maken van “Unforgiven” leek op papier lastig, maar gelukkig kreeg de versie uit 2013 goede recensies.
Als je een film opnieuw gaat maken, lijkt ‘Unforgiven’ een slechte keuze. Eastwoods Western uit 1992 was een uniek werk, en veel daarvan had te maken met zeer specifieke aspecten van de creatie ervan en de context waarin het ontstond. De film was Eastwoods lofrede voor het antiheldenarchetype dat hij in de jaren zestig op de voorgrond had gebracht. Het was ook letterlijk een afscheid van zijn mentoren en vrienden Sergio Leone en Don Siegel, die beiden een eerbetoon kregen op de aftiteling van de film. Daarnaast was het een film die rechtstreeks verband hield met westerse stijlfiguren uit het verleden, ze allemaal ondermijnde en in wezen het punt markeerde waarop de mythe van het Oude Westen stierf. Als Eastwoods western “High Plains Drifter” uit 1973 had John Wayne van streek gemaaktzou de hertog zijn geïmplodeerd als hij nog had geleefd om getuige te zijn van ‘Unforgiven’.
Met andere woorden, de film behoort tot een zeer specifieke lijn, en het in kaart brengen van al die historische context en specificiteit in een samoeraifilm had vrijwel onmogelijk moeten zijn. Maar ook al slaagde regisseur Lee Sang-il er niet helemaal in, hij deed het net zo goed als iedereen had kunnen hopen met zijn remake uit 2013.
De remake van Unforgiven volgt de originele film nauwgezet
John Sturges geloofde dat alles een western kon zijn, en “The Magnificent Seven” bewees dit. Maar werkt het ook omgekeerd? “Unforgiven” (2013) pleit voor het bevestigende standpunt. De film is een jidaigeki-film, die doorgaans verwijst naar werken die zich richten op de periode in de Japanse geschiedenis vóór de Meiji-restauratie van 1868, waarin de gecentraliseerde imperiale heerschappij in het land werd hersteld. Maar ‘Unforgiven’ speelt zich eigenlijk af in het vroege Meiji-tijdperk, dat verwijst naar de periode na 1868 toen keizer Meiji de macht overnam.
Te midden van deze turbulente tijd is Ken Watanabe’s ex-samoerai Jubei Kamata een boer in de Japanse grens met Hokkaido. Net als William Munny, de voormalige outlaw van Clint Eastwood, heeft Kamata zijn leven vol geweld achter zich gelaten. Maar al snel wordt hij weer in actie geroepen nadat twee broers, Sanosuke en Unosuke Hotta (respectievelijk Yukiyoshi Ozawa en Takahiro Miura) een sekswerker in een bordeel in een grensstad hebben misvormd.
De rest van de film volgt de plot van het originele “Unforgiven” nauwgezet. Jubei wil een premie innen die de sekswerkers aan de broers hebben opgelegd en wordt vergezeld door een voormalige kameraad en een eigenwijze jonge krijger die in wezen Morgan Freeman’s Ned Logan en Jaimz Woolvett’s The Schofield Kid zijn. De stad waar het bordeel zich bevindt, staat onder toezicht van een gewelddadige ex-samoerai die politiecommandant is geworden, de filmversie van Gene Hackmans sheriff “Little Bill” Daggett. Er is een laffe schrijver, een beroemde strijder die zich onmiddellijk in verlegenheid brengt door de politiecommandant, en een matriarchale leider van de werkende meisjes. Als het niet helemaal de monumentale prestatie is die “Unforgiven” was, dan is het ongeveer zo dichtbij als een internationale remake ooit zou kunnen komen.
Unforgiven was een kritische succesfactor die zeker de moeite waard is om te bekijken
‘Unforgiven’ was het spirituele vervolg van Clint Eastwood op zijn ‘Dollars’-trilogiewat nog een reden is waarom een Japanse remake op het eerste gezicht moeilijk te verkopen lijkt. Gelukkig was de film eigenlijk best goed. In plaats van Eastwoods deconstructie van een genre te proberen na te bootsen, legde regisseur Lee Sang-il meer nadruk op de beelden, wat zijn vruchten lijkt af te werpen aangezien critici de film vooral leuk vonden.
“Unforgiven” (2013) behaalde een indrukwekkende criticusscore van 94% Rotte Tomatenwat dicht bij de 96% van het origineel ligt. Het percentage van de remake is echter gebaseerd op slechts 10 recensies, terwijl de film van Eastwood 94% bereikte nadat maar liefst 108 recensenten hun zegje hadden gedaan. Toch werd “Unforgiven” (2013) duidelijk goed ontvangen door degenen die het recenseerden. Geoffrey Macnab van de Onafhankelijke merkte op dat de film “opmerkelijk trouw was aan de versie van Eastwood” en met succes “een lange traditie van uitwisseling tussen westerns en Japanse samoeraifilms voortzet”. Empire tijdschrift‘ Angie Errigo gaf de film vier van de vijf sterren en prees de manier waarop de remake een “geweldige nieuwe golf” gaf aan de “samoerai / westerse osmose” met een “prachtig ogende, slim aangepaste vertaling van de Eastwood-klassieker”.
Interessant genoeg zegt Charlotte O’Sullivan van de Londense avondstandaard was geen fan van Eastwoods ‘Unforgiven’, maar vond Sang-il Lee’s ‘eerbiedwaardige remake’ absoluut ‘aangrijpend’. Dus zelfs als je geen fan bent van het origineel of hem nog niet hebt gezien, is de film uit 2013 op zichzelf al de moeite waard om te bekijken. Als u op zoek bent naar verdere aanbevelingen, ‘Unforgiven’-fans moeten de controversiële western ‘The Wild Bunch’ uit de jaren 60 eens bekijken.
