Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Onlangs verscheen Marvel-icoon Chris Hemsworth op Slimeen podcast gepresenteerd door Jason Bateman, Sean Hayes en Will Arnett. Ze spraken over veel onderwerpen, en het gesprek verschoof onvermijdelijk naar Marvel-films. Op dit punt verwachtte ik eerlijk gezegd dat de Thor-acteur schaamteloze reclame zou maken over hoe goed deze films zijn, waardoor zijn optreden in wezen zou veranderen in een PR-stunt voor de MCU.
Maar tot mijn verbazing kreeg hij het wel erg openhartig over zijn absoluut slechtste Marvel-film: Thor: Liefde en donder. Terugkijkend op deze teleurstellende film gaf Hemsworth toe dat het “een beetje op een Monty Python-schets leek” en dat “we waarschijnlijk een beetje te veel aan het pissen waren.” Thor was ooit een van de meest serieuze helden in de wereld MCUen de acteur gaf dat toe Liefde en donder verliet de fandom en stelde een zeer botte vraag over zijn goddelijke krijger: “Waarom is hij een gek?”
Een onhandige franchise draait om
Het zou één ding zijn als Thor: Liefde en donder waren de eerste Thor-film die erg dom was. Dat gebeurde echter eerder Thor: Ragnarokeen openlijk komische film die een zeer opzettelijke toonverandering voor de hele franchise betekende. Zo’n picot werd noodzakelijk geacht omdat de vorige film, Thor: De donkere wereldwas een kritische stinker die veel fans beschouwen als de slechtste inzending in de hele MCU.
Regisseur Taika Waititi draaide Thor: Ragnarok in een soort kosmische roadtrip-buddy-komedie, en de film werd een kritische en commerciële hit. Chris Hemsworth merkte op dat de film “een behoorlijke wending” bood aan wat het publiek verwachtte, grotendeels dankzij “Taika’s toon.” Hij merkte op dat de fans de film ‘leuk’ vonden, vooral vanwege de overstap naar komedie: ‘er was een enorme… waardering voor de verschuiving.’
Te veel van het goede
Achteraf gezien meent Hemsworth dat Thor: Liefde en donder mislukte omdat het te ver in de komedie leunde, waardoor het meer op een Monty Python-schets leek dan op een traditionele superheldenfilm. Hij wees erop dat er “terugslag” was op de humor van de terugkerende regisseur Taika Waititi, waarbij het publiek zich afvroeg waarom Thor zo’n “goofball” was geworden. Dit is heel eerlijk, eerlijk gezegd: Ragnarok stond Hemsworth toe om te pronken met zijn aanzienlijke komische kwaliteiten, maar binnen Liefde en donderhij ging van het maken van grappen naar wezen een grap.
Op papier gaf Waititi fans gewoon meer van de gekke humor die ze zo waardeerden Ragnarok. Maar het is echt moeilijk om een vervolg te maken op een goede komedie, en daarom zijn er zoveel sequels (zoals Caddyshack II En Bluesbroers 2000) tot hilarische films zijn ronduit vreselijk. De humor van dit vervolg was veel inferieur aan Ragnaroken zelfs als de komedie binnenkomt Thor: Liefde en donder werkte, het voelde bizar misplaatst gezien de duistere verhaallijnen die de film aandreven.
Moesten we lachen of huilen?
Thor: Liefde en donder had een aantal brede komische beats die plat vielen, inclusief die stomme schreeuwende geiten. Maar als je de film opnieuw bekijkt, komen er meer grappen terecht dan je je waarschijnlijk herinnert. Het essentiële probleem met deze film was dat de toonverschuivingen tussen komische en dramatische momenten zo hevig waren dat je er een whiplash van kreeg!
De Big Bad uit de film is gemotiveerd om alle goden in het universum te doden nadat zijn dochter is verhongerd, en hij ontdekt dat het de god die hij zo vurig aanbidt gewoon niet kan schelen. Ondertussen sterft Jane Foster aan kanker, en elke keer dat ze in Thor verandert, wordt haar kanker erger. Maar ze is bereid de dood zelf het hof te maken om het universum te redden van Gorr, een zelfbenoemde God Butcher die gerechtigheid zoekt voor het kleine meisje van wie hij meer hield dan van wat dan ook.
Dit zijn intense plotsen ze hebben zoveel meer impact omdat Christian Bale en Natalie Portman zulke verbazingwekkende optredens geven. In de handen van een andere regisseur zou dit een recept zijn geweest voor een hartverscheurende, dramatische film die meer aanwijzingen van Jason Aaron bevat. Thor strips waarop ze zijn gebaseerd. Maar Taika Waititi probeerde ons hart te prikkelen en ons in één keer aan het lachen te maken, wat resulteerde in een film die op zijn best onsamenhangend was en op zijn slechtst losgeslagen.
Zijn of niet zijn (grappig)
De eerste twee Thor-films waren ronduit Shakespeariaans, waarbij Thor zichzelf voor zich nam erg ernstig. De tweede twee waren komisch, waarbij het publiek over het algemeen de voorkeur gaf Ragnarok en haten Liefde en donder. Achteraf gezien hebben deze films een duidelijk patroon: elke andere Thor-film was een stinker, maar de oneven genummerde films zijn goed.
Nu staat Marvel op een kruispunt en moet beslissen of hij doorgaat met het maken van Thor tot de clown van de klas de Wrekers of breng hem terug naar zijn meer geaarde wortels. We zullen weten wat ze wanneer hebben besloten Wrekers: Dag des oordeels komt later dit jaar eindelijk in de bioscoop. We hopen dat de MCU stopt met “het pissen” (om het botte Australische jargon van Hemsworth te lenen) en fans helpt weer in deze god te geloven.
