Op 24-jarige leeftijd leefde ik het leven dat ik dacht dat ik wilde. Omringd door anatomische aantekeningen, zes kopjes koffie en een stapel diploma’s en academische prestaties zat ik in mijn eerste jaar geneeskundeIk ben op weg om dokter te worden.
Mijn leven was een draaideur geworden van lezingen, kadavers en examens die me tot tranen toe brachten. Ik werkte 12 tot 16 uur per dag, nam nauwelijks pauzes en voelde me schuldig omdat ik zelfs maar 30 minuten besteedde aan het koken van het avondeten.
In eerste instantie voelde dit allemaal de moeite waard vanwege de titel, het uiteindelijke salaris en de geruststellende overtuiging dat ik mensen hielp. Maar iets in mij fluisterde: ‘Dit is niet waar je hoort te zijn.’
Ik wist dat mijn levensstijl niet duurzaam was
Voor medische school beginnenIk werkte als eerstehulpverlener tijdens de COVID-19-pandemie. Tijdens het vervoer van patiënten begon ik vaak gesprekken om de tijd te doden.
Geïnspireerd door mijn eigen liefde voor reizen, vroeg ik ze naar hun favoriete bestemmingen, en af en toe kreeg ik een aantal inspirerende verhalen. Vaker wel dan niet vertelden ze me dat ze een hele bucketlist hadden gepland voordat ze zich realiseerden hoe gemakkelijk het leven voorbij kan glippen.
Terwijl ik onvermoeibaar op school werkte, besefte ik dat mijn patiënten gelijk hadden als het ging om hoe angstaanjagend gemakkelijk het is om meegezogen te worden in de eindeloze cycli van het leven.
Binnen een jaar voelde het alsof ik helemaal vergeten was wie ik was. De dingen die mij ooit vreugde brachten – fotografie, reizen en creativiteit – waren verdwenen. Ik leefde niet. Ik was aan het overleven.
Dus na veel tranen, slapeloze nachten en gesprekken met mezelf die ik niet wilde voeren, stopte ik met school. De beslissing was niet gemakkelijk en ik maakte me zorgen over wat mijn familie en vrienden ervan zouden denken. Het belangrijkste was echter dat ik bang was dat ik mezelf in de steek zou laten.
Ik wist echter dat de levensstijl niet duurzaam voor mij was, en diep van binnen wist ik dat ik verandering nodig had.
Nu de medische school van tafel was, begon ik na te denken over wat mij, mij, maakt
Ik heb een camper gekocht bij een plaatselijke dealer. Alexandra Lauren
Toen ik opgroeide in Colorado, heb ik altijd van kamperen gehouden. Als kind was ik dol op het zien van alle luxe campers, en ik vond het heerlijk om met fulltime reizigers te praten.
Ik heb er altijd van gedroomd om fulltime te reizen, en wonen in een busje leek mij de handigste manier om het te doen. Uw huis beweegt immers letterlijk met u mee.
Helaas bestempelde ik die levensstijl als een fantasie vanwege de veeleisende uren en het locatieafhankelijke karakter ervan werkzaam in de gezondheidszorg. Toen de medische school echter van tafel was, besloot ik mijn hart te volgen en een camper te kopen bij een plaatselijke dealer.
In het begin had ik geen perfect plan voor wat ik vervolgens zou gaan doen – alleen een diep verlangen naar avontuur en de bereidheid om gaandeweg dingen uit te zoeken.
Wat ik echter niet had verwacht, was hoe steil de leercurve zou zijn of hoe diep het mij in veel opzichten op de proef zou stellen.
Financieel was de transitie wreed. I jongleren met meerdere externe banen, freelancecontracten en vreemde bijbaantjes om het hoofd boven water te houden terwijl ik langzaam mijn eigen blog- en fotografiebedrijf opbouwde. Zelfs nu komt mijn inkomen uit meerdere stromen, en aanpassingsvermogen is niet optioneel.
Fysiek eiste het leven in een camper zelfs nog meer. Campers gaan de hele tijd kapot. Er is geen huisbaas om te bellen, en het coördineren van verzekeringen is frustrerend omdat ik nooit te lang op dezelfde locatie blijf.
Ik heb nachtenlang in mijn kussen geschreeuwd terwijl ik naar oplossingen zocht die duizenden dollars kosten, maar die gevallen worden gecompenseerd door de ochtenden dat ik yoga beoefen buiten de camper tegen prachtige achtergronden.
Het leven in een camper is niet altijd gemakkelijk, maar ik kon niet gelukkiger zijn met mijn beslissing
Ik breng graag tijd door op prachtige nieuwe locaties. Alexandra Lauren
Het camperleven en solo-ondernemerschap zijn niet eenvoudig. Ze vereisen nederigheid, doorzettingsvermogen en het voortdurend oplossen van problemen. Maar ze hebben mij ook toegang gegeven tot meer dan 15 nationale parkenhonderden kilometers aan paden, duizenden foto’s en een leven dat eindelijk voelt als het mijne.
Er zijn momenten waarop ik mezelf in twijfel heb getrokken, vooral als er dingen misgaan, maar ik heb nooit getwijfeld aan mijn beslissing om na te streven waar ik van houd. Ik heb vooral spijt van het verlies van de financiële stabiliteit die ik als zorgverlener had kunnen hebben, vooral als ik geld uitgeef om mijn camper te repareren.
Wanneer dat echter gebeurt, herinner ik mezelf eraan dat het leven moeilijk is, welk pad je ook kiest. Het mooie is dat je je ‘moeilijke’ kunt kiezen.
Bovendien vind ik troost in de wetenschap dat ik nog steeds anderen help, alleen op een andere manier. Tegenwoordig lijkt genezing misschien alsof je met een kopje thee op mijn camper staat, de zon ziet ondergaan boven de bergen en anderen eraan herinnert dat zij hetzelfde kunnen doen.
Ik behandel misschien geen kanker, maar door mijn werk kan ik mensen helpen weer in contact te komen met de nieuwsgierigheid, creativiteit en een gevoel van levendigheid die ze misschien verloren hebben. Dit geeft mij meer zin dan de medische opleiding ooit heeft gedaan.
