Rubio gaf Spanje de eer voor de oorsprong van de Amerikaanse cowboy. Mexico smeekt om van mening te verschillen

MEXICO-STAD — Er zijn maar weinig figuren die een zo prominente plaats innemen in de Amerikaanse overlevering als de Amerikaanse cowboy, die belichaming van het ruige individualisme dat wordt gevierd in dubbeltjesromans, vintage radio, tv en Hollywood-kaskrakers.

Maar recente overpeinzingen van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hebben een soms bitter debat aangewakkerd – vooral op sociale media – over de oorsprong van de bokaroo met hoge hoed die, met de hulp van een betrouwbaar ros en een zeskanon, hielp het Westen te temmen.

Op de Veiligheidsconferentie van München deze maand verklaarde Rubio dat de ‘hele romantiek van het cowboy-archetype dat synoniem werd met het Amerikaanse Westen’ ‘in Spanje was geboren’.

Een van de ideologische tegenstanders van de Republikein in Florida, de Democratische Rep. Alexandria Ocasio-Cortez uit New York, kwam met een verontwaardigd antwoord: “Ik geloof dat Mexicanen en de afstammelingen van Afrikaanse tot slaaf gemaakte volkeren daar graag een woord over zouden willen hebben.”

Op sociale media aarzelden de respondenten niet om partij te kiezen.

“Die traditie is ontstaan ​​in het huidige Mexico en het zuiden van Texas, en is niet Spaans”, zei iemand op X.

Een ander schreef: “Andalusische cowboys bewijzen dat Marco Rubio gelijk heeft en reageren op Ocasio-Cortez: ‘Zelfs touwtrekkend vee kwam uit Spanje.’”

In zekere zin, zeggen experts, hebben Rubio, Ocasio-Cortez en hun verdedigers allemaal gelijk – hoewel hun verhalen slechts een deel van het verhaal vertellen.

Het waren inderdaad de Spanjaarden en Portugezen die in de 16e eeuw paarden en koeien introduceerden, soorten die toen nog niet bestonden in Amerika.

Maar de wetgever uit New York zit ook op de goede weg: de cowboytraditie is in een directe lijn geëvolueerd uit de bijzondere innovaties van Mexicaans jeans. Tot hun gevarieerde gelederen behoorden mensen van Europese, inheemse en gemengde afkomst.

Niettemin wordt de Mexicaanse vaquero grotendeels verwijderd uit populaire Amerikaanse afbeeldingen van de cowboy. In traditionele westerse drama’s werd vaqueros eerder als bandieten afgeschilderd dan als hardwerkende ranchers wier bijdragen van fundamenteel belang waren voor het Amerikaanse Westen.

“De Amerikaanse cowboy, onze grote nationale volksheld, wordt over de hele wereld erkend als een symbool van ons land”, vertelde wijlen Jim Hoy, een gerenommeerd cowboyhistoricus. tijdschrift Texas Highways. “Cowboys zoals wij die kennen, zouden echter nooit zijn ontstaan ​​zonder de vaquero.”

Maar zoals Rubio zei: de cowboy-afstamming kan worden herleid tot het Iberisch schiereiland – al in de late middeleeuwen, voordat Spanje als natie zelfs maar bestond. Moorse paardenrassen werden gekruist met inheemse paarden om een ​​stevig en behendig beest te creëren voor het beheer van vee. Het paard bleek ook onmisbaar bij de Spaanse verovering van Mexico in 1521.

Maar toen Hernán Cortés eenmaal zegevierde, gingen de conquistadores over van het voeren van oorlog – het verslaan van de Azteken – naar het project om inheemse bolwerken te onderwerpen en een zichzelf onderhoudend gebied op te bouwen dat loyaal was aan de kroon. Een van de vele taken: het beheren van een steeds groter wordende massa vee.

Niet-inheems vee – niet alleen paarden en koeien, maar ook ezels, varkens en schapen – bloeide in de uitgestrekte graslanden, vlakten en woestijnen van de Nieuwe Wereld. De abrupte komst van de dieren transformeerde hele ecosystemen, culturen en economieën.

“Je komt in Amerika en de plek is gigantisch”, zegt Eric D. Singleton, curator bij het National Cowboy & Western Heritage Museum in Oklahoma City. “Je hebt een nieuwe omgeving en binnen die omgeving ontwikkel je nieuwe technieken en nieuwe dingen om die gastvrij te maken.”

De topografie, het weer, de culturen en andere factoren verschilden drastisch van de normen uit de Oude Wereld, dus het beheren van vee vereiste iets dat verder ging dan de vaardigheden van de Andalusische herders.

Emilio Carranza Sr. vraagt ​​om een ​​reservezadel als een stijgbeugel breekt tijdens de Joaquin Murrieta Rit in Centraal-Californië afgelopen juli. Mexicaans-Amerikaanse ruiters houden de rit elk jaar om de figuur uit het Californische goudkoortstijdperk te herdenken.

(Carlin Stiehl / Los Angeles Times)

De taak van het verfijnen van de rij- en touwtechnieken – terwijl de uitrusting en kleding werden aangepast – viel grotendeels toe aan de vindingrijke vaqueros, van het Spaanse woord vaca voor koe.

“De vaquero moest technieken en strategieën opnieuw uitvinden in een compleet nieuwe context”, zegt Héctor Medina Miranda, een Mexicaanse antropoloog en auteur. “Dit was niet alleen het kopiëren van de Spanjaarden. Het bracht een geheel nieuwe aanpak met zich mee.”

De Mexicaanse cowboys raakten bedreven in alles, van het afkalven tot het brandmerken tot het toezicht houden op het soort langeafstandsveedrijven dat later een hoofdbestanddeel van de western werd.

Het was de vaquero die de eerste incarnaties ontwikkelde van het zogenaamde westernzadel, met zijn kenmerkende ‘hoorn’, die zowel als houvast als voor het vastzetten van touwen werd gebruikt..

Eeuwen later blijft de terminologie van Spaanse oorsprong bestaan: woorden als ‘corral’, ‘lasso’, ‘bronco’, ‘lariat’ (het tarief) en “chaps” (jongens). De termijn mustangwat verdwaald of wild betekent, werd, in cowboytaal, mustang – die legendarische, vrij rondzwervende bewoner van de hoogvlakten.

Zelfs de “hoed van 10 gallon” – nauwelijks groot genoeg voor een gallon – had waarschijnlijk een Mexicaanse oorsprong. Eén theorie is dat de bijnaam voortkwam uit een verkeerde interpretatie van het Spaanse woord door Cowpoke gallonvoor gevlochten hoedenbanden. Een hoed met een kroon die groot genoeg was om 10 banden te ondersteunen, werd een hoed van 10 gallon.

Stierenrijden, nog steeds een belangrijk onderdeel van het Amerikaanse rodeocircuit, vindt zijn oorsprong in de levendige vaquero-traditie van Charreadas — wedstrijden waarin de vaardigheden van de deelnemers met paarden, touwen en vee worden getoond. Charreadas blijven een steunpilaar in heel Mexico en in Mexicaans-Amerikaanse gemeenschappen ten noorden van de grens.

‘De vaqueros zijn de grens niet overgestoken’, zei Medina Miranda. ‘De grens ging bovenop hen over.’

El Charro, die ontembare deskundige ruiter (of vrouw) met een hoed met brede rand en een geborduurd jasje en een broek, speelt nog steeds een centrale rol in de Mexicaanse cultuur. De charro is verre van een bescheiden vaquero, maar een eerbiedwaardige caballero (heer) die het ruziënde kunstenaarschap van de grens beheerst.

Tot op de dag van vandaag is charrería de nationale sport van Mexico. De charro-figuur, die al lang wordt gevierd in film en muziek, is in Mexico net zo goed een belichaming van mannelijkheid en cultuur als de cowboy in de Verenigde Staten. Wijlen Vicente Fernández, de geliefde acteur en Grammy-winnende maestro van de mariachi en ranchera genres, werd liefkozend ‘El Charro de Huentitán’ genoemd, naar zijn geboorteplaats Jalisco.

Ocasio-Cortez had gelijk over iets anders. Afro-Amerikanen en immigranten hielpen ook bij het creëren van de cowboytraditie. De gevarieerde mix werd aangevuld met ingehuurde krachten van stammen als de Comanche, Cheyenne en Apache, die ongeëvenaarde paardenfluisteraars werden lang voordat de kolonisten op hun land arriveerden.

Zoals veel illustere figuren blijkt de cowboy een genuanceerder individu dan de vaak eendimensionale weergaven van het witte doek. Vóór John Wayne en Gary Cooper waren er de nobele vaqueros van Mexico, op zichzelf staande mythemakers.

“Ik vergelijk de cowboy met wat de middeleeuwse ridder is voor Europa, en wat de samoerai is voor Japan”, zei Singleton. “Het is onze mythologie.”

Speciale correspondent Cecilia Sánchez Vidal heeft bijgedragen aan dit rapport.