In 2023 belde mijn vader om te vertellen dat hij niet meer dan vier dagen per week kon werken.
Hij had een lange carrière als verzekeringsondernemerhoewel het hem niet definieerde. Op een gegeven moment verliet hij zelfs het beroep om tien jaar lang stukadoor te worden om zijn agenda beter in evenwicht te brengen. Toch heeft het hem goed genoeg gediend.
‘Dan word je echt oud,’ grapte ik. Papa lachte; hij was pas in de vijftig.
We spraken over zijn pensionering en hoe hij van plan was om de komende jaren geleidelijk af te bouwen, voordat hij de trekker overhaalde en de aandacht van een fulltime baan aan de golfbaan besteedde.
Die stap was de eerste en laatste stap die vader zette in de richting van zijn pensioen. Een jaar later vertelde hij me dat hij kanker had.
Zijn diagnose markeerde het begin van een periode waarin ik elke dag met hem doorbracht. Hij was uitzonderlijk fit, meedoen aan triatlonsmarathons en Ironman-races, maar ging in slechts acht weken van Hyrox naar hospicezorg.
Toen, op 19 juni 2024, op 56-jarige leeftijd, ontnam papa’s slokdarmkanker hem zijn toekomst en elk vooruitzicht op een pensioen.
Later besefte ik dat onze gesprekken tijdens zijn ziekte een schoolvoorbeeld waren van de waarden waarnaar hij zijn leven had geleid. Ik had hem in het verleden op soortgelijke wijze horen praten, maar pas toen ik het geluk had twee maanden lang elke dag met hem als zijn collega door te brengen, kon ik ze in drie lessen verdelen.
Nu, op 32-jarige leeftijd, begeleiden deze mij in mijn carrière en leven, en bepalen ze de manier waarop ik over pensioen denk.
Leef alsof je het misschien nooit zult redden
Papa tijdens de Tour de Mont Blanc. Callum Macauley-Murdoch
Het klinkt misschien een morbide begin, maar ik beschouw dit principe als zowel pragmatisch als een oproep tot actie.
Ik vind het pragmatisch, want het is natuurlijk waar: het is heel goed mogelijk dat u uw pensioen niet haalt. En op deze manier over de dood nadenken kan je helpen belangrijke praktische stappen te zetten, zoals ervoor zorgen dat je een bijgewerkt testament hebt en op zijn minst na te denken over de dood. het verlenen van volmachten.
En ik zie het als een oproep tot actie, want als verlies je helpt te begrijpen dat het leven precair is, werpt het een licht op hoe we vaak leven zonder de onvermijdelijkheid van de dood onder ogen te zien.
Met dat inzicht kan a meer vervullend leven kan jaren eerder ontstaan dan anders het geval zou zijn geweest; een waarvan je misschien droomde dat hij met pensioen zou gaan.
Dit principe bracht mijn vader ertoe veel te reizen, een gewoonte die hij aan mij heeft doorgegeven. Ik ben uitgerekend Nieuw-Zeeland bezoeken binnenkort, de plaats waar hij onbewust zijn laatste grote reis maakte. Het bracht hem er ook toe de sporten te beoefenen die door de jaren heen zijn interesse hadden gewekt, en een echt gevoel van tevredenheid te bereiken.
Het kostte me een les in de wreedheid van het leven en de verhelderende chaos van verdriet, om echt te begrijpen hoe belangrijk het is om het te leven.
Bouw een leven op dat je keuzes geeft
Papa voltooit een Ironman in Wales. Callum Macauley-Murdoch
Een van de valkuilen van de eerste les is dat dit, als het letterlijk wordt opgevat, tot financiële ondergang kan leiden.
Als het een zekerheid was, zou ik dat doen nooit met pensioen gaanIk zou alles uitgeven wat ik nu had. Maar in een klassieke catch-22 zou een leven leiden alsof ik het daar nooit zou redden, mijn pensioen voor altijd uitstellen.
In plaats daarvan houd ik de toekomst in de gaten en probeer ik de drang te weerstaan om al mijn geld af te staan in ruil voor ervaringen nu, zodat ik enige keuzevrijheid kan hebben als ik met pensioen ga.
Voor mijn vader betekende hard werken en een opleiding volgen dat ik keuzes moest maken, en dat beïnvloedde veel van mijn beslissingen in het leven, waaronder die om een carrière in het ondernemingsrecht na te streven.
Uiteindelijk sloot dat niet aan bij het leven dat ik wilde, maar de ervaring gaf mij de vaardigheden en financiële steun om voor mezelf een andere juridische carrière te kiezen.
Door mijn baan en spaargeld dat ik daaruit heb opgebouwd, had ik keuzes toen mijn vader overleed. Ik kon even pauzeren, mijn leven opnieuw beoordelen en tijdelijk afstand nemen van mijn drukke carrière.
In die tijd dacht ik eraan hoe hij me altijd naar mijn werk vroeg en soms vertelde ik hem dat ik wenste dat ik gewoon met pensioen kon gaan. nu om de wereld rond te reizen en te schrijven. Hij herinnerde me eraan dat ik nog een lange weg te gaan had.
Maar nu, die passies waarvan ik altijd dacht dat ik ze voor later zou bewaren, zoals het plannen van een reis naar Nieuw-Zeeland of mijn master in creatief schrijven halen, zijn huidige bezigheden geworden.
Maar binnenkort zal ik weer wat juridisch werk oppakken. Waarom? Want tenzij ik een bestsellerroman schrijven tegen het einde van het jaar wil ik nog steeds keuzes maken over mijn pensioen, mocht ik het daar redden.
Vind het avontuur in alles
Mijn vader tijdens een wandeling bij Arthur’s Pass in Nieuw-Zeeland. Callum Macauley-Murdoch
Mijn vader had een grote belangstelling voor alle aspecten van het leven en nam er niet veel van serieus. Daarom was hij, ondanks dat, nog steeds succesvol in veel van wat hij deed.
Deze les is van toepassing op elk aspect van het leven, inclusief pensioen, dat ik eenvoudigweg beschouw als een nieuwe kans om een nieuw leven te ervaren.
Het geldt zelfs voor terminale ziekten. Toen mijn vader het einde van zijn leven naderde, zei hij iets in een poging mij te troosten, wat uiteindelijk de meest transformerende les van de drie is geworden.
“Het leven is één reeks avonturen. Dit is er gewoon weer één.”
Dat heeft een diepe indruk op mij gemaakt en mij geleerd vreugde te zoeken, zelfs in de donkerste hoeken van het leven.
Tegenwoordig kijk ik heel anders naar mijn pensioen, carrière en leven
Papa en ik op mijn bruiloft. Callum Macauley-Murdoch
Het verlies van mijn vader heeft de manier veranderd waarop ik over mijn leven, carrière en het concept van pensioen denk.
Bovenal heeft het mij ertoe aangezet om te stoppen met het uitstellen van wat ik echt wilde tot mijn laatste jaren, terwijl ik mezelf nog steeds in staat stelde keuzes te maken in de toekomst.
Nu ik stapsgewijs stappen zet in de richting van iets dat ik tot ver in mijn oude dag graag zou willen doen, de droom van pensioen komt minder vaak in mijn gedachten op.
