Zoals de meeste mensen, zo niet alle, de illustrator en animator Lelie Shaul houdt niet van slakken. Dat belemmerde echter niet de nieuwsgierigheid van de kunstenaar naar een wereld waarin ze een volledig onvermijdelijke soort zijn – niet alleen de squishy wezens die we voorzichtig vermijden in de regen te verpletteren – maar iets dat een beetje meer permanent is, zoals bijvoorbeeld een lichaamsdeel. Dit was het idee achter haar korte animatiefilm De Slakvinger: een surrealistisch handgetekend fragment met een zenuwslopende twist (de vinger van de hoofdpersoon verandert inderdaad in een naaktslak). De korte film creëert een hele reeks grappige scenario’s die logischerwijs zouden voortkomen uit het hebben van een naaktslak als vinger – het blijkt een behoorlijk handige set te zijn voor het verzegelen van brieven, maar niet het meest aantrekkelijke accessoire als je op date bent.
Leuk vinden De SlakvingerVeel van Lily’s animaties hebben een vrij ‘alledaags begin’, vertelt ze ons, maar langzaamaan worden het ‘grappige, vreemde, magische reizen, die de normaliteit vervormen tot iets onverwachts’, zegt ze, zoals Tanden tijdnog een korte broek van de kunstenaar die de saaie handeling van je tanden poetsen op zijn kop zet door het pluggat opnieuw voor te stellen als een portaal naar een ander universum. Door deze verhalen frame voor frame te tekenen, bouwt Lily graag hele werelden op van fantasierijke, onaardse karakters die haar ertoe aanzetten om op ongebruikelijke manieren te animeren: “Ik hou ervan om vloeiende, wiebelige, overdreven bewegingen te creëren”, zegt ze. “Ik animeer digitaal, maar ik maak altijd dingen met mijn handen en gebruik echte materialen. Ik hou van de textuur en directheid van kleurpotloden en gouache, de levendige effen kleur van zeefdruk en het gebruik van borduurwerk om mijn werk in 3D om te zetten.”
Omdat Lily’s buitenaardse illustraties en animaties vaak verankerd zijn in het alledaagse, besteedt ze veel tijd aan het observeren van alles, zelfs de kleine dagelijkse details, om ze opnieuw in beeld te brengen. Een groot deel van haar praktijk bestaat uit locatietekenen, haar schetsboeken vol ‘gewone taferelen’ die Lily later transformeert in ‘buitenaardse realiteiten’, zegt ze. Bij al deze waarnemingen speelt kleur een bijzonder belangrijke rol, net als in de recente kleurpotloodserie van de illustrator Klein Tokio van haar reis naar Japan. “Kleur is alles voor mij. Het is hoe ik de wereld zie, mijn persoonlijkheid, hoe ik me kleed, het is een integraal onderdeel van mij en brengt mij zoveel vreugde”, besluit de illustrator. “In al mijn werk spelen kleur en humor een belangrijke rol. Ik wil mensen laten glimlachen, lachen en zich blij voelen.”
