Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Rik en Morty is een van die programma’s waarvan je, zelfs als je nog nooit een enkele aflevering hebt gezien, de memes hebt gezien: Pickle Rick, “Avontuur van 20 minuten, snel in en uit”, “Wat is mijn doel?” Het is een show vol grappen die variëren van absurd tot meergelaagd, wat logisch is omdat het een maker, Dan Harmon, deelt met de al even veelgeprezen komedie Gemeenschap.
Harmon legde het uit in een interview met De onafhankelijke dat “The Old Man and the Seat” uit seizoen 4 oorspronkelijk een plot was voor Jeff Winger (Joel McHale) over verlegen poepen. Trouw aan de geest van de absurde sci-fi-serie, werd het oorspronkelijke concept gekoppeld aan een kijk op Hemingway’s De oude man en de zeemet een van de meest oprechte en emotionele eindes van de tekenfilm tot nu toe.
De eenzaamheid van de verlegen pooper over lange afstanden
Het seizoen 4 Rik en Morty De aflevering begint met de terugkeer van de boterpasserende robot bij het ontbijt, wanneer Rick (destijds ingesproken door Justin Roiland) aankondigt dat hij moet gaan. Summer (Spencer Grammer) legt iedereen uit dat haar grootvader een verlegen poeper is, en ze heeft gelijk. Rick gebruikt zijn portaalgeweer en baant zich een weg naar een toilet met uitzicht op een klif op een schilderachtige plek vreemdeling wereld zonder andere mensachtigen over honderden kilometers heen, zo niet zelfs verder. Als hij klaar is, ziet Rick een gebroken tak, wat een klopjacht op gang brengt naar degene die zijn kakopvang binnendringt.
Blijkt dat een buitenaards wezen genaamd Tony (Jeffrey Wright) het geïsoleerde toilet heeft gevonden en het is gaan gebruiken, aangezien hij ook een verlegen poeper is. Rick reageert op zijn gebruikelijke manier door een gigantische robotachtige Rick-mecha te bouwen die op Tony kan zitten als hij het toilet gebruikt en Tony vervolgens in een vat met rode klodder te stoppen die hem zijn ideale versie van de hemel laat zien (compleet met zijn overleden vrouw). Tony is geschokt en vraagt zich af waarom Rick een virtuele hemel kan bouwen, maar geen toilet kan delen?
De vraag raakt Rick als een hoop stenen en vat bondig de slimste man ter wereld samen. Kort daarna sterft Tony bij een ski-ongeluk omdat hij ‘zijn leven ten volle leeft’ en Rick gaat naar het toilet, onthullend dat hij een reeks hologrammen heeft gemanipuleerd en een toespraak over hoe Tony daar zit, helemaal alleen, omdat niemand bij hem in de buurt wil zijn. Het is niet subtiel; het is duidelijk dat Rick in het reine komt met zijn eigen gevoel van eenzaamheid en hoe Tony, tegen alle verwachtingen in, leek alsof hij legitiem zijn vriend wilde zijn. Rick die helemaal alleen op zijn toilet zit, beschimpt door zijn eigen grap, slaat nog harder toe nadat zijn eenzaamheid en gebrek aan verbinding een groot deel van de afgelopen twee seizoenen zijn geworden.
Rick en Morty slagen erin zowel heel dom als heel slim te zijn
“The Old Man and the Seat” wringt de meeste emotie uit een verhaallijn over poepen, maar dan is er nog de andere helft van de aflevering. Jerry (Chris Parnell) stemt ermee in een app te ontwikkelen voor Rick’s assistent, Glootie (Taika Waititi, nee, serieus), wat een dating-app blijkt te zijn die is ontworpen om de mensen af te leiden terwijl ze buitenaardse wezens de hulpbronnen van de aarde stelen. Dit wordt uitgelegd door de Monogtron-leider (Sam Neelen ja, Rik en Morty waar verrassende sterren langskomen voor cameo’s) en zijn koningin (Kathleen Turner, zie de voorgaande haakjes), totdat het allemaal instort met de toevoeging van een betaalmuur.
Normaal gesproken zou de gedachte aan een simpele betaalmuur die een enorm succesvolle app in een instant ramp verandert het hoogtepunt van een aflevering zijn, maar ‘The Old Man and the Seat’ gaat helemaal over Rick die oog in oog komt te staan met zijn eigen eenzaamheid. Het B-plot doet er niet toe, ook al kent het een aantal goede momenten, met name de soulmate van Summer verandert voortdurend, hoewel het wel de vraag oproept hoe een verlegen poepende verhaallijn zou zijn afgehandeld. Gemeenschap. Dan Harmon kon het nooit helemaal aan de praat krijgen, maar door in Rick’s zelfgeïnduceerde eenzaamheid te leunen, slaagde hij erin om verlegen poepen om te zetten in een aflevering die trouw was aan het personage en nieuwe diepten onthulde in zijn narcistische nihilisme. Rik en Morty is niet Shakespeare, maar het komt dichtbij.
