In 2018 maakte kunstschaatser Adam Rippon bezwaar tegen de toenmalige vice-president Mike Pence die de Amerikaanse delegatie naar de Olympische Spelen in Pyeongchang leidde, daarbij verwijzend naar Pence’s staat van dienst op het gebied van LGBTQ+-rechten. Destijds zei Rippon, die in 2015 uit de kast kwam als homo, gezegd Pence “staat niet voor iets waar ik echt in geloof.”
Acht jaar later zegt Rippon dat atleten die zich uitspreken over het beleid van de regering-Trump tijdens de Spelen van 2026 veel meer moed vergen dan minder dan tien jaar geleden.
De echokamer is “honderd keer luider dan tijdens de eerste regering-Trump”, zegt Rippon. Nu, zegt hij, kunnen atleten met echte repercussies te maken krijgen als ze zich uitspreken over de activiteiten van ICE of over iets anders dat de regering doet. Maar door zich uit te spreken, geven ze de wereld een andere kijk op hoe Amerikanen over het beleid van het land denken.
Theoretisch, zo voegt hij eraan toe, zouden de Olympische Spelen “een apolitieke gebeurtenis moeten zijn, waarbij alles opzij wordt gezet en we samen kunnen komen” om atleten van overal te vieren. “Nou, dat is het niet, toch?” zegt Rippon. “Ik denk dat het op dit moment als Amerikaan onmogelijk is te geloven dat de politiek niet verweven is met alles wat we doen.”
Deze berichten – en de salvo’s tussen atleten en leunstoelexperts – worden versterkt door sociale media.
Wat er tijdens de Winterspelen van 2026 is gebeurd, lijkt op wat er gebeurde tijdens de Zomerspelen van 2024 in Parijs, toen de gouden medaillewinnende Algerijn bokser Imane Khelif raakte verwikkeld in een cultuuroorlog over transgenders in de sport, ook al is Khelif geen transgender. Als we nog verder teruggaan, doet het denken aan de Zomerspelen in Mexico City in 1968, waarbij de zwarte Amerikaanse atleten Tommie Smith en John Carlos tijdens hun medailleceremonie hun vuisten in de lucht staken om de aandacht te vestigen op de burgerrechtenstrijd in Amerika.
Voor Simone Driessen is dit onderdeel van een natuurlijke ontwikkeling. Ze is universitair docent media en populaire cultuur aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en zegt dat het te verwachten is dat atleten zich uitspreken over hun overtuigingen. Zoals mensen als Taylor Swift politieke figuren zijn geworden, geldt dat ook voor atleten die tijdens de Spelen een vergelijkbaar niveau van beroemdheid genieten. “Het doet me sterk denken aan hoe de rustshow van de Super Bowl al als politiek werd gezien voordat we het wisten wat Bad Bunny wilde doen”, zegt Driessen.
De vergelijking met Bad Bunny is treffend. Net als Glenn of de voormalige quarterback van de San Francisco 49ers, Colin Kaepernick, die tijdens het volkslied begon te knielen uit protest tegen politiegeweld, heeft hij zijn mening vrijelijk naar voren gebracht. Ze zijn vooral ‘controversieel’ geworden omdat ze zich verzetten tegen de regering-Trump en de MAGA-agenda.
Volgens hen betekent het zijn van een groot Amerikaans atleet, of een groot entertainer, gehoorzaamheid. Als atleten die visie verwerpen, voelt het als een overwinning.
