Toen ik afgelopen juni in mijn eentje door het dramatische landschap van IJsland reed en naar Bon Iver’s ‘Holoceen’ luisterde, begon ik te huilen.
Ik huilde van pure ontzag voor mijn omgeving en de tekst van een favoriet liedje, een liedje over een man die nadacht over zijn betekenis. Maar bovenal huilde ik omdat ik trots op mezelf was.
Ik was frontaal geconfronteerd met een angst voor mij, en het bracht me op een emotioneel, maar toch gelukzalig moment dat ik nooit zal vergeten.
Mijn nemen eerste soloreis liet me zien dat wat ik als een bedreiging beschouwde, toch niet echt een bedreiging was – en het gaf me het vertrouwen om alleen verder te reizen.
Nadat mijn angst mij jarenlang tegenhield, plande ik een soloreis
Lange tijd voelde solo reizen geen optie. Lelie Vos
Om even terug te spoelen: ik ben altijd een angstig persoon geweest, maar het manifesteerde zich pas echt toen ik midden twintig was, toen ik begon te luisteren naar podcasts over echte misdaden.
Grote fout. Ik weet nu te veel over de gruwelijke daden waartoe mensen in staat zijn. Mijn geest riep scenario’s op waarin iets waar ik zojuist naar had geluisterd, mij of een geliefde zou kunnen overkomen.
Dit begon mijn leven op verschillende manieren te beïnvloeden: als mijn vriend op zakenreis was, was ik bang om ons appartement te verlaten. Toen mijn moeder naar haar nieuwe huis verhuisde en we geen alarmsysteem hadden, stond ik erop dat ik daar niet kon overnachten.
Angst had mij thuis stevig in zijn greep, dus de gedachte solo alleen reizen? Absoluut niet.
Toen ik begon te onderzoeken waar ik heen moest, kwam IJsland vaak ter sprake. Lelie Vos
Toen, afgelopen januari, werd ik vers ontslagen en stond ik op het punt om over zes maanden dertig te worden, met een lange lijst van plaatsen waar ik dat jaar naartoe wilde reizen.
Ik weet niet zeker wat er in mij is veranderd – misschien bereikte het een mijlpaal – maar na veel interne gevechten besloot ik dat ik tenminste één van hen solo zou bezoeken.
Ik vestigde mij op IJsland, dat wordt beschouwd als een van de veiligste landen ter wereld. Dit maakte het een stuk makkelijker om mijn beslissing door te voeren.
Ik vertelde ook iedereen – mijn familie, vrienden, zelfs mijn schoonheidsspecialiste – over mijn reisplannen, want hoe meer mensen het wisten, hoe moeilijker het voor mij zou zijn om terug te komen.
Daarna huurde ik een camper voor drie dagen, met het plan om de omgeving te verkennen De ringweg van IJsland.
Deze reis heeft mij niet helemaal veranderd, maar het gaf mij het vertrouwen om solo te blijven reizen
Schijnbaar kleine ervaringen tijdens mijn reis hielpen me om zelfvertrouwen op te bouwen en angst te overwinnen. Lelie Vos
Nee, ik ben niet als een heel ander persoon uit IJsland teruggekeerd, noch heb ik een transformatie ondergaan “Eet, bid, heb lief”-ervaring dat veranderde de structuur van wie ik ben.
Integendeel, ik ontdekte dat ogenschijnlijk kleine ervaringen tijdens mijn reis me hielpen om zelfvertrouwen op te bouwen en een groot deel van de angst waarmee ik worstelde te overwinnen.
Ik kon mijn eerste wandeling alleen maken en echt genieten. Ik reed solo door de beruchte harde wind van IJsland en bleef kalm terwijl mijn busje schudde.
Alleen al het feit dat ik (goed, zou ik kunnen toevoegen) in mijn busje op campings kon slapen – iets waarvan ik me een paar jaar geleden niet had kunnen voorstellen dat het zou gebeuren – gaf me een sterker gevoel.
Mijn angsten onder ogen zien frontaal heeft mijn hersenen misschien zelfs een beetje opnieuw bedraad.
Na dat driedaagse avontuur boekte ik later die zomer nog een soloreis naar Annecy, Frankrijk. Ik kijk er nog steeds naar uit om nog meer avonturen alleen te beleven.
Is mijn angst er nog steeds? Zeker. Het maken van die reis heeft mij echter geholpen er op een gezondere manier mee om te gaan.
Bovenal heeft het onder ogen zien van deze angst mij geleerd dat het zien van wat er aan de andere kant van mijn zorgen is, mij wel eens naar enkele van de beste ervaringen in het leven zou kunnen leiden.
