Glen Powell’s How To Make A Killing is een geheime remake van een komisch meesterwerk

De afgelopen decennia is de remake niet alleen gebruikelijker geworden in film en televisie, maar ook meer een verkoopargument. Hoewel de meerderheid van de remakes doorgaans genrefilms en -shows zijn, zijn er een handvol producties geweest die nieuwe invalshoeken voor mijlpalen en meesterwerken hebben gezocht: Gus Van Sant’s “Psycho” is het meest voor de hand liggendMaar bijvoorbeeld: Martin Scorsese’s ‘The Departed’ maakte een remake van de uitstekende Hong Kong-thriller ‘Infernal Affairs’, en Christopher Nolan maakte in 2002 de Noorse hit ‘Insomnia’ uit 1997 opnieuw. Zoals deze voorbeelden aangeven, is het voor een filmmaker veel gemakkelijker om een ​​geweldige film opnieuw te maken als er een grote kloof in tijd of cultuur bij betrokken is.

Dat brengt ons bij deze week ‘How to Make a Killing’, een nieuwe film waarvan je misschien niet eens beseft dat het een remake is. De film, geschreven en geregisseerd door John Patton Ford en met Glen Powell in de hoofdrol, bevat niet dezelfde setting, tijdsperiode of karakternamen als het bronmateriaal. Toch blijft het een feit dat het in het geheim een ​​remake is van Kind Hearts and Coronets, een Britse film geproduceerd in de Ealing Studios in 1949, geregisseerd en mede geschreven door Robert Hamer. Die film was zelf een bewerking van de obscure roman uit het begin van de 20e eeuw, ‘Israel Rank: The Autobiography of a Criminal’. Alle drie de versies van het verhaal bevatten hetzelfde basisverhaal van een jonge man die, nadat hem een ​​enorme erfenis is ontzegd waar hij gedeeltelijk aanspraak op heeft, op zoek gaat naar de moord op de rest van zijn familieleden. Hoewel ‘How to Make a Killing’ misschien afstand wil nemen van zijn voorganger omdat het meer scherpe satire is dan een komedie, is het een feit dat ‘Kind Hearts and Coronets’ een komisch meesterwerk is dat nog steeds stand houdt.

Als de zwarte komedie die inherent is aan ‘How to Make a Killing’ je aanspreekt, dan zul je ‘Kind Hearts and Coronets’ ongetwijfeld waarderen. Het script, geschreven door Robert Hamer en John Dighton, behoort tot dezelfde literaire, geestige, heerlijk droge traditie van Oscar Wilde. De cast is spectaculair: Dennis Price speelt de jonge Louis Mazzini, erfgenaam van het familiefortuin D’Ascoyne. Midden in zijn plan om zijn stamboom te snoeien, wordt hij heen en weer geslingerd tussen het nastreven van een sociaal voordelig huwelijk met zijn ex-schoonzus, Edith D’Ascoyne (Valerie Hobson), terwijl hij de avances van zijn jeugdvriend en minnares Sibella (Joan Greenwood) in evenwicht moet brengen. Met deze dynamiek wordt de film meer dan alleen een zwarte komedie over moord, en worden thema’s als seks, sociale politiek en andere potentieel immorele zaken betrokken. Voor liefhebbers van Britse komedie vertegenwoordigt ‘Kind Hearts and Coronets’ de gouden eeuw van Ealing Studios, een voortzetting van een historische reeks films van 1948 tot 1955, waaronder ‘The Lavender Hill Mob’, ‘The Man in the White Suit’ en ‘The Ladykillers’.

De ster van de meeste van deze mijlpaalkomediefilms was Alec Guinnessen ja, hij was ook de originele Obi-Wan Kenobi, “Star Wars” nerds. “Coronets” was Guinness’ eerste Ealing-film (en zijn vierde speelfilm ooit!), en het was een geweldig debuut, aangezien Guinness niet één maar acht leden van de D’Ascoyne-familie portretteert. Deze gimmickachtige maar zeer lonende keuze (en de inzet van Guinness daarvoor) heeft Peter Sellers geïnspireerd, die de techniek in verschillende van zijn films heeft toegepast, waaronder ‘Dr. Strangelove’. Verkopers inspireerden op hun beurt mensen als Eddie Murphy in ‘The Nutty Professor’ en Mike Myers in ‘Austin Powers’. Zoals je kunt zien, leidt een groot deel van de komische filmgeschiedenis terug naar Ealing, Guinness en ‘Kind Hearts’.

Er zijn komedies die pas twintig jaar geleden zijn gemaakt en die anno 2026 hopeloos gedateerd aanvoelen, laat staan ​​77 jaar geleden. Toch omzeilt “Kind Hearts and Coronets” deze kwestie met gratie en elegantie. Om te beginnen speelt het zich af in het Edwardiaanse Engeland, waardoor het een historisch stuk is, zelfs toen het voor het eerst werd uitgebracht. Aan de andere kant: hoewel er hier en daar onaangename culturele verschillen in de film voorkomen (met name het nonchalante gebruik van racistische opmerkingen als onderdeel van een kinderrijmpje), zijn de komische en satirische doelstellingen van de film niet ouderwets.

De hele film is een uiting van het Britse klassensysteem en de zogenaamde beleefde samenleving, een film waarin een onberouwvolle moordenaar – misschien zelfs door het publiek – als gerechtvaardigd wordt beschouwd. Het is dit thema dat John Patton Ford het sterkst vasthoudt in ‘How to Make a Killing’, waarbij hij er door gevolgtrekking op wijst dat het Engelse klassensysteem van bijna 80 jaar geleden (of zelfs langer) niet zoveel verschilt van de ongelijkheid in rijkdom en miljardairvriendelijke cultuur die we vandaag de dag in Amerika hebben.

De film van Ford doet recht aan de film van Hamer door deze nooit te kopiëren of te overschrijven. Ondanks dat ze duidelijk hetzelfde basisverhaal, dezelfde plotdynamiek en structuur delen, kunnen de twee films goed naast elkaar bestaan. Dit is het best te zien aan hun eindes: “Coronets” eindigt met een ingenieus dubbelzinnig laatste shot, terwijl “Killing” veel overtuigender en toch heerlijk bitter is. Dus, als je van ‘Killing’ hebt genoten en ‘Coronets’ nog niet eerder hebt gezien, probeer het dan eens. Het zou wel eens de remedie kunnen zijn voor wat Ealing, eh, jou scheelt.