Iraniërs zetten zich schrap voor een Amerikaanse aanval, terwijl sommigen durven hopen op een regimeverandering

TEHERAN — Iraniërs – geteisterd door hardhandig optreden van de regering waarvan de doden nog niet volledig zijn geteld, nog steeds aan het bijkomen van het twaalf dagen durende conflict met Israël vorig jaar en genoeg van de endemische economische malaise als gevolg van sancties en corruptie – worden nu geconfronteerd met het vooruitzicht van een nieuwe oorlog met emoties variërend van woede tot verwachting, maar bovenal uitputting.

“Keer op keer deze routine van angst en zorgen”, zegt Ali, een kapper in Teheran die, zoals de meeste geïnterviewden, zijn achternaam niet noemde uit angst voor intimidatie.

“Dit alles voelt als een vooraf geschreven scenario dat zo lang heeft geduurd om zich te ontvouwen,” zei Ali. “Het is helemaal geen prettig gevoel.”

Een tikkende klok hangt boven de laatste diplomatieke ronde van Washington en Teheran.

Terwijl de twee partijen de door Oman bemiddelde onderhandelingen in Genève voortzetten, hebben de VS de grootste militaire macht in het Midden-Oosten verzameld sinds de invasie van Irak in 2003.

Vrijdag zei president Trump dat hij een beperkte rente overwoog militaire aanval om de Islamitische Republiek tot een akkoord te dwingen over haar nucleaire programma en andere kwesties.

“Ik denk dat ik kan zeggen dat ik dat overweeg”, zei hij tegen verslaggevers in het Witte Huis.

Dergelijke opmerkingen dragen bij aan het gevoel van onbehagen dat in heel Iran wordt gevoeld. Het wordt gedeeld door Hoda, 27, afgestudeerd aan de kunstacademie wiens reis naar Lissabon, Portugal, ontspoorde toen de Portugese ambassade werd gesloten tijdens de twaalfdaagse oorlog.

Dat conflict, toen Israël een campagne lanceerde die zich richtte op de hoogste militaire echelons van Iran, evenals op zijn nucleaire en ballistische raketinfrastructuur, liet Hoda zien “dat het dagelijks leven van gewone mensen eronder lijdt, zelfs als je je alleen op militaire locaties richt”, en dat voorbereidingen “vaak zinloos blijken te zijn.”

Dat is de reden waarom ze niet de moeite heeft genomen om voorraden in te slaan, en ze blijft hopen – weliswaar klein – dat de onderhandelingen tot een deal zullen leiden.

‘Deze oorlog kent geen winnaars, en zelfs de kans op verbetering zou door elk conflict teniet worden gedaan’, zei ze.

“Ongeacht de uitkomst zou dit het slechtst mogelijke scenario zijn voor gewone mensen.”

Tijdens zijn toespraak op de “Morning Joe” van MS NOW op vrijdag zei de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi dat een deal “haalbaar” is en dat “er geen militaire oplossing is” om de Iraanse machtspositie te beteugelen. nucleaire ambities. Iran heeft herhaaldelijk gezegd dat het kernenergie ontwikkelt, en geen wapens.

Eerder deze week zei Araghchi dat er “goede vooruitgang” was geboekt in de gesprekken en dat beide partijen het eens waren over een raamwerk.

Maar het is duidelijk dat er nog steeds gaten bestaan.

De eisen van de VS betreffen de ontmanteling van het Iraanse nucleaire programma, hoewel het onzeker is of dat een volledige opschorting van de verrijking van uranium en de neutralisatie van het arsenaal aan raketten betekent. De VS willen ook dat Iran zijn steun aan paramilitaire groeperingen, zoals Hezbollah en de Jemenitische Houthi’s, beëindigt.

Iran benadrukt echter dat de gesprekken uitsluitend betrekking hebben op zijn nucleaire programma.

“We zijn voorbereid op diplomatie, en we zijn net zo goed voorbereid op onderhandelingen als wij voorbereid op oorlog‘, zei Araghchi. Hij voegde eraan toe dat eerdere Amerikaanse regeringen en de huidige regering oorlog, sancties en andere maatregelen tegen Teheran hebben geprobeerd, ‘maar geen enkele heeft gewerkt.’

“Als je met het Iraanse volk praat in de taal van respect, reageren wij met dezelfde taal”, zei hij. “Maar als ze met de taal van geweld tegen ons praten, zullen we in dezelfde taal antwoorden.”

De Amerikaanse strijdkrachten die zich voor de Iraanse kust hebben opgesteld – een armada bestaande uit twee groepen vliegdekschepen en tientallen gevechtsvliegtuigen – duiden op een wekenlange campagne die een groot deel van de militaire capaciteiten van Iran zou kunnen vernietigen.

Maar of dat Teheran soepeler zou maken, laat staan ​​een regimeverandering zou stimuleren, valt te betwijfelen.

Demonstranten houden de onofficiële Iraanse leeuwen- en zonnevlaggen en protestborden vast tijdens een bijeenkomst ter ondersteuning van regimeverandering in Iran in het stadhuis van Los Angeles op 14 februari.

(Myung J. Chun/Los Angeles Times)

“Ik denk niet dat een door Trump geïnitieerde oorlog een beslissende slag zal opleveren die het huidige heersende establishment omver kan werpen”, zegt Nader Karimi, een pro-regeringsjournalist.

Een andere angst is dat als de regering de aanval overleeft, zij haar brutale onderdrukking van afwijkende meningen zal verdubbelen – net zoals zij heeft gedaan in de nasleep van de twaalfdaagse oorlog, toen zij honderden arresteerde en tientallen executeerde op beschuldiging van spionage.

Sommige Iraniërs hopen dat een beperkte aanval in wezen een herhaling zou zijn van wat er in Venezuela gebeurde, toen Amerikaanse troepen de Venezolaanse president Nicolás Maduro te pakken kregen, terwijl de rest van de regering – die nu meer pro-Amerikaans is – op zijn plaats blijft.

Zodra strategische doelen en de commandostructuur zijn vernietigd, zegt Feriadoun Majlesi, een voormalige Iraanse diplomaat, “zullen de overgebleven regeringsfunctionarissen een einde aan de oorlog en vreedzame omstandigheden eisen.”

Anderen zien in een confrontatie met de VS een kans.

“Ja, ik wacht en voel me ongerust, maar ik probeer mezelf gerust te stellen dat de toekomst rooskleurig kan zijn. Ik denk niet dat de Islamitische Republiek deze keer zal overleven”, zei Ahmad, een 27-jarige barista die zich bij de protesten van januari had aangesloten.

“We zijn klaar om weer de straat op te gaan, zodra de tijd rijp is”, zegt Ahmad, die zegt dat hij altijd ingeblikt voedsel, diepvriesmaaltijden en hulpgoederen in huis heeft.

“Ik zou willen dat de oorlog maar een paar weken zou duren, en dat alleen militaire doelen en het kantoor van de Opperste Leider zouden worden getroffen. Maar wie ben ik om te beslissen welke doelen moeten worden aangevallen?” zei hij. “Trump en zijn team weten het – of misschien zelfs niet.”

Rahimi, een 74-jarige kleermaker, zei dat hij ernaar uitkeek dat Trump de regering zou omverwerpen. De rest van zijn familie is het daarmee eens.

“Waarom hopen we op een oorlog? Simpelweg omdat wij, demonstranten, met lege handen staan, terwijl de onderdrukkers volledig bewapend zijn, ons op brute wijze neerslaan en doden”, zei hij.

Schattingen over het aantal demonstranten dat in januari door veiligheidstroepen is gedood, lopen sterk uiteen.

Het officiële cijfer van de regering bedraagt ​​grofweg 3.000, maar andere groepen zeggen dat dit zelfs tien keer zoveel kan zijn.

Het in de VS gevestigde Human Rights Activists News Agency – dat steunt op een netwerk van activisten in Iran en tijdens eerdere onrustrondes nauwkeurige dodentellingen heeft geproduceerd – schat de tol op slechts ruim 7.000maar zei dat bijna 12.000 andere gevallen nog steeds worden beoordeeld.

Wat het aantal ook is, ‘we kunnen ze niet vergeven’, zei Rahimi.

“Oorlog zal de veiligheid en de strijdkrachten van het regime verzwakken. Er is geen andere manier.”

Speciale correspondent Mostaghim berichtte vanuit Teheran en Times-stafschrijver Bulos uit Beiroet.