Verhaal: ‘Episch Elvis Presley in Concert’ toont Elvis tijdens een optreden in Las Vegas in de jaren zeventig, met behulp van gerestaureerd beeldmateriaal en zijn eigen audio. De film legt zijn muziek, energie en persoonlijkheid op het podium vast.Beoordeling: ‘EPiC: Elvis Presley in Concert’, geregisseerd door Baz Luhrmannis geen traditionele documentaire. Het is vrijwel volledig opgebouwd uit gerestaureerde concertbeelden en audio-opnamen van Elvis Presley, waarbij de nadruk vooral ligt op zijn Las Vegas-jaren in de jaren zeventig. In plaats dat experts zijn belang uitleggen, laat de film Elvis aan het woord via zijn eigen opgenomen gesprekken en optredens. Het resultaat is een film die eerder direct en prestatiegedreven dan analytisch aanvoelt en niet probeert zijn levensverhaal opnieuw te vertellen. Het blijft dicht bij het podium, waar Elvis het meest leefde, en laat de muziek de ervaring dragen.Het sterkste deel van de film zijn de performancebeelden. De restauratiewerkzaamheden zijn indrukwekkend zonder kunstmatig aan te voelen. Het geluid is helder, het beeld is stabiel en de camera legt kleine details vast, zoals het zweet, de glimlach en zijn gesprekken met de band. Deze scènes herinneren de kijkers eraan waarom Elvis zo’n krachtige live-act werd. Zijn controle over het publiek is zichtbaar. Binnen enkele seconden verandert hij van speels naar intens. Nummers als “Suspicious Minds” en “Burning Love” worden in lange stukken getoond, waardoor het ritme en de emotie zich op natuurlijke wijze kunnen opbouwen. De film begrijpt heel goed dat het te snel afsnijden van de nummers de impact zou verminderen, dus laat het de uitvoeringen ademen.Een ander belangrijk element is het gebruik van Elvis’ eigen stem buiten de podiummomenten. Audio-opnamen waarin hij spreekt over roem, druk en zijn behoefte om te presteren, zijn door de film geweven. Dit voegt elementen van intimiteit toe aan de documentaire. In plaats van dat een verteller het verhaal vormgeeft, geeft Elvis het zelf vorm. De film selecteert echter zorgvuldig wat hij wil laten zien. De focus blijft liggen op zijn toewijding aan muziek en zijn verbinding met het publiek. Het vermijdt diep in te gaan op de donkere delen van zijn leven. Er wordt weinig aandacht besteed aan zijn persoonlijke worstelingen, gezondheidsproblemen of de grotere culturele debatten rond zijn carrière. Door deze selectieve aanpak voelt de film gecontroleerd en beperkt aan.De film probeert hem niet te beoordelen of elke beslissing die hij neemt te ontrafelen. Het viert zijn podiumpresentatie en artistieke discipline. Voor fans werkt deze aanpak goed, en het biedt de kans om hem in hoogwaardige beelden te zien, met volle energie optredend. Het concertmateriaal voelt eerder levend dan archiverend aan, en zelfs degenen die geen toegewijde volgers zijn, kunnen begrijpen waarom het publiek ooit de arena’s vulde om naar hem te kijken. Tegelijkertijd kan wie op zoek is naar een onderzoek naar de man achter het beeld het gevoel hebben dat er iets ontbreekt.‘EPiC: Elvis Presley in Concert’ blijft een sterke en boeiende film, maar is geen compleet portret van de ster. Het slaagt als performance-ervaring en als eerbetoon aan Elvis’ kracht op het podium, maar faalt als het gaat om een volledige verkenning van zijn leven. De muziek draagt de film en de gerestaureerde beelden geven hem energie en helderheid. Voor kijkers die Elvis, de performer, willen ervaren, biedt de film uitkomst, en voor degenen die een indringende documentaire verwachten, kan deze zorgvuldig vormgegeven en gedocumenteerd aanvoelen. Toch bewijst de film dat decennia later de aanwezigheid van Elvis Presley op het podium nog steeds de aandacht trekt.
