Er zijn films, er is politiek en er wordt over alles gepraat: NPR

Het grootste gesprek op het Internationale Filmfestival van Berlijn de afgelopen dagen ging niet over welke film de prestigieuze Gouden Beer-prijs mee naar huis zou nemen, maar over een opmerking op de openingsdag van de juryvoorzitter van het festival, de Duitse filmmaker Wim Wenders. Toen een journalist de jury vragen stelde over mensenrechten en Gaza, antwoordde Wenders: ‘We moeten buiten de politiek blijven.’

Hij noemde filmmakers ‘het tegenwicht voor de politiek’. In de loop van het festival worden meerdere films vertoond uit het programma gehaalddaarbij verwijzend naar solidariteit met Palestina; auteur Arundhati Roy stopte vanwege wat zij “gewetenloze uitspraken” van juryleden noemde; Kaouther Ben Hania, regisseur van de voor een Oscar genomineerde film De stem van Hind Rajab, weigerde een prijs in ontvangst te nemen op een gala georganiseerd door de Cinema for Peace Foundation.

Trisha Tuttle, directeur van het festival, heeft een lange verklaring uitgegeven getiteld ‘On Speaking, Cinema and Politics’, en schrijft: ‘Wij geloven niet dat er op dit festival een filmmaker wordt vertoond die onverschillig staat tegenover wat er in deze wereld gebeurt, die de rechten, de levens en het immense lijden van mensen in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, in de Democratische Republiek Congo, in Soedan, in Iran, in Oekraïne, in Minneapolis en op een angstaanjagend aantal plaatsen, niet serieus neemt.’

Ze schreef: “Kunstenaars zijn vrij om hun recht op vrije meningsuiting uit te oefenen op welke manier dan ook.”

Toch hebben meer dan 100 artiesten, waaronder Tilda Swinton, Javier Bardem en Adam McKay, ondertekende een open brief gepubliceerd in Verscheidenheid het veroordelen van de Berlinale voor “het censureren van kunstenaars die zich verzetten tegen de voortdurende genocide van Israël tegen de Palestijnen in Gaza en de sleutelrol van de Duitse staat bij het mogelijk maken daarvan.”

(De Duitse regering verstrekt aanzienlijke financiële middelen voor het festival.)

In een interview met De Hollywood-verslaggeverTuttle zei dat ze de “pijn, woede en urgentie” achter de brief begreep, maar alle beschuldigingen van censuur verwierp. “Het is niet waar dat we filmmakers het zwijgen opleggen. Het is niet waar dat onze programmeurs filmmakers intimideren. Integendeel: het tegenovergestelde,” zei ze.

In tegenstelling tot het zonovergoten Cannes of de charme van Locarno aan het meer, ontvouwt de Berlinale zich midden in de winter op de Potsdamer Platz in Berlijn, vlak voor het Sundance Film Festival. En sinds de oprichting in 1951 tijdens de Koude Oorlog heeft de Berlinale een reputatie opgebouwd als het meest openlijk politieke van de grote festivals, niet alleen vanwege zijn programmakeuzes, maar ook vanwege zijn geschiedenis van omgang met mondiale crises, zoals in 2023, toen het de Russische oorlog tegen Oekraïne en solidariteit betuigd met demonstranten Iran. Critici zeggen dat de Berlinale, ondanks dat ze zich over andere kwesties uitsprak, zich niet over Gaza heeft uitgesproken.

Tussen dit alles spraken de films op het festival voor zich. De lei van dit jaar mengde het persoonlijke en het politieke, en vertelde verhalen over het bruisende Lagos, het Australië van de jaren dertig en familietradities in Guinee-Bissau.

Ik was er voor het geheel. Deze verhalen vielen op.

Roos

De beste film die ik in de festivalcompetitie zag, was er een die ik niet had verwacht. Het zwart-wit-periodestuk van Markus Schleinzer en Alexander Brom is heel serieus, heel Duits, maar ook onverwacht grappig. Sandra Hüller (die je herkent uit het Duitsland van begin 17e eeuw) speelt zich af in het Duitsland van begin 17e eeuw Anatomie van een val En De Zone van interesse) speelt een mysterieuze soldaat genaamd Rose, die aankomt in een geïsoleerd protestants dorp dat beweert de erfgenaam te zijn van een verlaten boerderij. Om een ​​leven voor zichzelf op te bouwen en erbij te horen, vermomt ze zich als man. Ze ontpopt zich al snel tot een van de sterkste leiders van de gemeenschap, maar leeft voortdurend in de angst dat haar geheim aan het licht zal komen. Hüllers optreden is briljant en triomfantelijk en brengt een verhaal over gender, privileges en verbondenheid tot leven.

Dame

Peter Okosun/Ossian International Limited

Olive Nwosu’s speelfilmdebuut straalt een rusteloze, pulserende energie uit, zowel door het gerommel van Lagos als door de moed van zijn vrouwen. De film concentreert zich op Lady, een van de weinige vrouwelijke taxichauffeurs in Lagos, die ervan droomt de stad te verlaten. Dus wanneer haar jeugdvriendin Pinky, nu sekswerker, haar een goedbetaalde klus aanbiedt die haar en haar vrienden naar hun nachtelijke afspraken brengt, kan Lady moeilijk weigeren. Maar de ervaring opent oude wonden, en naarmate Lady dieper in hun baan wordt getrokken, wordt ze gedwongen de confrontatie aan te gaan met de manieren waarop hun gedeelde verleden groter opdoemt dan de wil van wie dan ook. Nwosu’s portret van Lagos is gevuld met zorg en nuance, met oog voor de ingewikkelde solidariteit die de mensen samenbindt.

Wolfraam

Het nieuwste van regisseur Warwick Thornton is een lieflijk en teder verhaal over verlossing, dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een verschroeiend Australisch woestijnlandschap. The Western, een vervolg op de film uit 2017 Zoet landCentraal staan ​​twee schattige Aboriginal-kinderen in het koloniale Australië van de jaren dertig, die zijn ontsnapt uit een mijnkamp waar ze door hun blanke meesters werden gedwongen te werken. In hun zoektocht naar veiligheid worden ze opgejaagd door twee bandieten te paard die niets liever willen dan hen dood te zien. Maar Thornton is minder geïnteresseerd in het portretteren van zijn personages als slachtoffers dan als overlevenden, verbonden door de kracht van liefde en veerkracht.

Dao

Mike Etienne en D’Johé Kouadio.

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

Pas halverwege de omvangrijke film van regisseur Alain Gomis besefte ik dat het geen documentaire was. In een proces op het scherm brengt Gomis professionele acteurs en niet-acteurs bij elkaar en cast ze als leden van dezelfde uitgebreide familie. Het duurde bijna drie uur en besloeg twee ceremonies: een bruiloft in Frankrijk en een ritueel in Guinee-Bissau. Dao lost de grenzen op tussen realiteit en fictie en biedt een meditatie over de cyclische aard van het leven, mensen en tradities. De vraag of de film ‘echt’ een documentaire is, is by design. Het is precies deze onzekerheid die Gomis ons uitnodigt om mee te gaan zitten, waarbij categorieën zo volledig vervagen dat het onderscheid buiten de kwestie begint te lijken.

Twee bergen drukken op mijn borst

Viv Li in Twee bergen drukken op mijn borst.

Filmcursus

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Filmcursus

Wat betekent het om naar jezelf te zoeken? In haar charmante speelfilmdebuut richt Viv Li de vraag naar binnen en volgt ze haar eigen volwassenheid in twee scherp contrasterende werelden: Berlijn en China. Li zit vast in Berlijn na de pandemie en schommelt tussen nieuwe ideeën over vrijheid en oude vormen van verwachtingen. Maar eindigt de zoektocht ooit echt? vraagt ​​Li. Vol kwetsbaarheid, eigenzinnigheid en verrassing filmt Li zichzelf gedurende meerdere jaren, terwijl we haar zien op intieme momenten met vrienden, terwijl ze de queer-scene van Berlijn verkent, en in openhartige gesprekken met familieleden in China tijdens het diner. Uiteindelijk suggereert Li dat vastberadenheid misschien overschat wordt – en dat de bereidheid om nieuwsgierig te blijven, wat er ook gebeurt, misschien wel het enige is dat we nodig hebben.

Kronieken van het beleg

Zelfs als een stad wordt belegerd, betekent overleven meer dan alleen in leven blijven, maar ook manieren vinden om volledig en koppig menselijk te blijven. Gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de belegering van het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Syrië, volgt Abdallah Al-Khatibs debuutfilm vijf met elkaar verweven verhalen in een stad die onder vuur ligt. In het ene verhaal riskeren twee geliefden alles voor een vluchtig moment samen, en in het andere worstelt een voormalig videotheekeigenaar met moeite om in leven te blijven. In deze elkaar kruisende verhalen kijkt Al-Khatib verder dan het oorlogsspektakel en verzet hij zich tegen het idee dat levens kunnen worden gereduceerd tot krantenkoppen en politiek.

Muis

Katherine Mallen Kupferer en Chloe Coleman in Muis.

Ga katten gaan

onderschrift verbergen

onderschrift wisselen

Ga katten gaan

Kelly O’Sullivan en Alex Thompson, bekend van hun films Sint Franciscus En Spooklichtzijn er altijd experts in geweest om de mensheid zich waardevol te laten voelen, met verhalen die altijd veel groter opdoemen dan hun loglines. Hun nieuwste is een festivalfavoriet. Muis volgt twee beste vrienden, Minnie en Callie, in hun laatste jaar in North Little Rock, Arkansas. Maar wanneer hun vriendschap wankelt, wordt Minnie gedwongen haar eigen identiteit te bepalen. De delicate maar hartverscheurende film wordt aangestuurd door twee filmmakers die begrijpen hoe het echte leven werkelijk voelt, en laten zien dat wat groot is geen drama vereist en dat verdriet nooit klein is, nooit eenzaam en altijd anders.