Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De meeste verhalen die je leest over de legendarische sciencefictionauteur Harlan Ellison gaan vaak over hoe chagrijnig en/of litigieus hij was. Harlan Ellison haatte Hollywood. De verhalen over zijn ontevredenheid over “Star Trek” zijn legendarisch, en hij daagde vaak andere schrijvers en/of studio’s voor de rechter omdat ze beweerden dat ze zijn idee hadden opgelicht. Hij heeft ooit de makers van de obscure sciencefiction-politieserie ‘Future Cop’ uit de jaren zeventig aangeklaagd. en hij Beroemd (en met succes) heeft James Cameron aangeklaagd over ‘De Terminator’. Hij klaagde de film ‘In Time’ aan voor het “lenen” van een van zijn ideeën. En in interviews bleef Ellison chagrijnig. Een opmerkelijk interview uit 1979 met de Comics Journal onthulde de openlijke haat van de man tegen de gewoonte van studio’s om de ideeën van andere auteurs te stelen en deze als hun eigen ideeën te claimen.
In 1989 publiceerde Ellison een boek met recensies en essays genaamd “Harlan Ellison kijkt toe”, waarin 25 jaar van zijn aanvullende non-fictie-schrijfoutput werd verzameld. Hij deed mee aan diverse pop-sci-fi-films en tv-shows en voegde zijn twee zure centen toe aan het verder deftige gesprek. Het was nooit een geheim dat Harlan Ellison een hekel had aan George Lucas’ sci-fi opera ‘Star Wars’ uit 1977, zoals hij er terloops melding van maakte in aanvullende interviews, maar in ‘Watching’ mocht hij zijn mening blootleggen in een essay getiteld ‘Luke Skywalker Is A Nerd And Darth Vader Sucks Runny Eggs.’ Zoals je kunt zien, was Ellison niet van plan een lofzang uit te brengen over de glorie van Lucas ‘Skywalker-saga. Hij stond op het punt om in expliciete details uiteen te zetten hoeveel hij ‘Star Wars’ haatte en waarom.
Kortom, Ellison vond dat “Star Wars” oppervlakkig en ondoordacht was, niet geïnteresseerd in iets complexs of volwassens. Omdat het slechts een avontuur was, benutte het de diepten van zijn eigen genre niet volledig.
Harlan Ellison vond Star Wars oppervlakkig en onvolwassen
De Grailrunner-website Ik heb enkele passages uit het essay van Harlan Ellison afgedrukt, en wat zijn ze hardvochtig. Ellison haatte het dat sciencefiction, een genre dat hij associeerde met verbeeldingskracht, ambitie en filosofie, werd gebruikt om slechts een roekeloze avonturenfoto te vertellen. Hij noemde ‘Star Wars’ ‘een halfslachtig avontuur in het wilde westen in de ruimte’. Hij zei dat Hollywood het verschil niet kent tussen het maken van een sciencefictionfilm en het maken van welk ander genre dan ook. Sci-fi is “gewoon weer een schietpartij met lasergeweren.” Hij schreef:
“Ondanks al zijn lengte, ondanks al zijn verbazingwekkende technische expertise, zijn onstuimige duik en zijn verbluffende effecten, kan men op geen enkel moment de passage van een gedachte onderscheiden. Het is allemaal brood en circus. Het menselijk hart wordt nooit geraakt, de levens worden niet onderzocht, de personages zijn stereotypen uit stripverhalen.”
En hij heeft wel een punt. De eerste ‘Star Wars’, onafhankelijk van de vele vervolgfilms, lijkt het meest op de sciencefiction-avonturenseries uit de jaren dertig waar George Lucas als kind naar keek. De karakters zijn heel bewust archetypisch en zelfs een beetje boogachtig en kunstmatig. De originele “Star Wars” maakt gebruik van moderne speciale effecten en filmtechnologie uit de jaren zeventig om de hedendaagse cinema te verbinden met oudere, vierkantere filmtradities van decennia daarvoor. Er zit geen morele nuance of complexiteit in ‘Star Wars’. Het is een avonturenroman, een verhaal over ‘helden en schurken’. Ellison vond schijnbaar dat het tijdverspilling was om al die tijd en al die filmische middelen te besteden aan een verhaal over stripboekstereotypen.
Sci-fi was, zoals Ellison schreef, een ‘wat als’-genre dat de mogelijkheden van brede, hoogstaande ideeën onderzoekt. Wat als we allemaal helderziend waren? Wat als we buitenaardse wezens tegenkomen? Je zou het erover eens kunnen zijn dat er geen ‘wat als’-kwaliteit in ‘Star Wars’ zit. Het is een kappersfilm.
Harlan Ellison schuwde speciale effecten
Harlan Ellison wilde graag sciencefictionfilms aanbevelen waarvan hij vond dat ze het genre op interessante manieren verkenden. Hij vond de film ‘Charly’ leuk. Hij hield natuurlijk van ‘1984’. Hij adviseerde ook de film “A Boy and His Dog” uit 1975 van LQ Jones … die gebaseerd is op een van zijn eigen korte verhalen. Ellison was beroemd niet dol op Stanley Kubricks baanbrekende sciencefictiontekst ‘2001: A Space Odyssey’, omdat hij vond dat deze te veel gefocust was op de beelden en niet op de menselijkheid ervan. Hij schreef:
“(A) alle films waarvan we dachten dat ze geweldig waren, zoals ‘2001’, worden achteraf gezien slechts oefeningen in speciale effecten. Er zijn verdomd weinig ‘mensen’-verhalen die beter omgaan met wat science fiction op zijn best en meest waardevol is dan welk ander soort verhaal dan ook: de effecten op mensen van technologie, ongebruikelijke gebeurtenissen en de toekomst.’
Een van Ellison’s grootste problemen met “Star Wars” was hoe onkritisch het publiek leek te zijn. Hij haatte het dat NASA-wetenschappers de lof toezongen, en dat een vriend, auteur Ben Bova, het aandurfde er een goede recensie over te geven. Hij zag geen afwijkende stemmen onder de opkomende vloed van wat bekend zou worden als ‘het fandom’. Hij schreef:
“Ik hoop oprecht dat wetenschap en wetenschappers verschillen van sciencefiction en de beoefenaars ervan. De hemel sta ons bij als ze dat niet doen: we gaan misschien wel een heel saaie wereld tegemoet. Ontdoe ‘Star Wars’ van zijn vaak treffende beelden en zijn hoogdravende wetenschappelijke jargon, en je krijgt een verhaal, karakters en dialogen van overweldigende banaliteit… afgezaagde karakters en schamele woordenstroom… Toch zal ‘Star Wars’ heel goed van pas komen voor degenen die het geluk hebben kinderachtig te zijn of de pech hebben nooit volwassen te zijn geworden.’
Wreed. Hard inderdaad.
