Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Lauren Rose Kocher, 39, een Amerikaanse ondernemer en CEO van Vegas PR-groep in Tokio. Haar woorden zijn bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben opgegroeid in een klein stadje in Indiana, maar mijn belangstelling voor Japan vroeg begonnen. Ik herinner me nog dat ik een aflevering van Sesamstraat zag waarin Big Bird Japan bezocht. Dat beeld bleef bij mij hangen.
Op de universiteit kreeg die nieuwsgierigheid vorm: ik studeerde Japans aan de Universiteit van Chicago en bracht een zomer door in Hokkaido. Na mijn afstuderen verhuisde ik in 2008 naar Japan om Engelse les te geven, hoewel een carrière in het lesgeven nooit mijn doel was.
Ik wilde het werken voor een Japans bedrijf en de taalvaardigheden gebruiken die ik op school heb opgebouwd. Ik had nog nooit fulltime in de VS gewerkt, dus mijn begrip van de bedrijfscultuur is vrijwel volledig in Japan gevormd.
Een carrière opbouwen binnen het Japanse bedrijfsleven
Na het lesgeven ben ik overgestapt naar bedrijfsrollen in Japanse bedrijven. Ik heb drie jaar als assistent en internationaal concertpromotor gewerkt voordat ik vier jaar bij de bedrijfsontwikkelingsdivisie van Sony Music ging werken. Later werd ik medeoprichter en COO van een door durfkapitaal gefinancierd ticketingplatform.
Na bijna tien jaar in het Japanse bedrijfsleven te hebben gewerkt, stapte ik over naar het hogere management.
Ze is de CEO en oprichter van Vegas PR Group, een in Tokio gevestigd PR- en marketingbureau. Geleverd door Lauren Rose Kocher
Nu ben ik de CEO en enige oprichter van Vegas PR Group, een in Tokio gevestigd marketingbureau dat zich richt op cultuur, kunst, muziek en mode. Ons tweetalige team van negen werkt voor Japanse en internationale klanten.
Sinds 2024 geef ik ook leiding aan twee bedrijven die zijn opgericht door wijlen mijn echtgenoot, een broodjesrestaurant en een kledingmerk.
Dat ben ik van plan blijf in Japan lange termijn. Mijn twee kinderen zijn half Japans en ik waardeer ze hier graag groot te brengen.
Sinds 2024 geeft ze ook leiding aan het kledingmerk Son of the Cheese (foto). Geleverd door Lauren Rose Kocher
Hoe beslissingen werkelijk worden genomen
Japanse zakencultuur leunt sterk op het opbouwen van consensus, vaak via ‘nemawashi’, het proces waarbij belanghebbenden op een lijn worden gebracht voordat er een formeel besluit wordt aangekondigd.
Feedback is eveneens indirect. Japanse teams aarzelen vaak om hun zorgen openlijk te uiten, wat betekent dat problemen onuitgesproken kunnen blijven totdat ze allemaal tegelijk aan de oppervlakte komen. De besluitvorming is voorzichtig en risicomijdend, en veranderingen zijn eerder stapsgewijs dan dramatisch.
Ik heb geleerd dit in de tijdlijnen te verwerken, vooral wanneer ik met Japanse klanten werk die interne afstemming nodig hebben voordat ze verder kunnen gaan. De mensen die ik aanneem hebben de neiging dat stereotype te trotseren en passen gemakkelijk in onze open, internationale cultuur.
Ik zou niet zeggen dat mijn managementstijl bijzonder Amerikaans is, maar mijn Amerikaanse communicatiestijl en ondernemersinstinct zijn dat zeker. Ik probeer de lokale verwachtingen te respecteren, hoewel ik weet dat mijn neiging om snel te handelen en beslissende schommelingen te nemen af en toe als schurend overkomt in een cultuur waarin beslissingen langzaam komen en relaties met grote voorzichtigheid worden opgebouwd.
Het handhaven van lokale bedrijfsnormen
Omdat al mijn werk geworteld is in de Japanse markt, moedig ik internationale medewerkers aan om dit te volgen Japanse werkgewoonten bij het omgaan met lokale klanten, terwijl er voor elke persoon ruimte wordt gelaten om te navigeren waar hij of zij zich persoonlijk prettig bij voelt.
Punctualiteit is daar een voorbeeld van. In veel landen heeft het geen enkele zin om een minuut of twee te laat deel te nemen aan een Zoom-gesprek. In Japan is dat niet het geval. Inloggen om 9.01 uur voor een vergadering van 9.00 uur wordt als laat beschouwd, en ik dwing die verwachting af.
Hetzelfde geldt voor persoonlijke ontmoetingen, waarbij minimaal 10 minuten te vroeg arriveren standaard is. Als u zakendoet in Japan, is op tijd zijn niet onderhandelbaar.
Ze moedigt haar internationale medewerkers aan om de Japanse werkgewoonten te volgen. Geleverd door Lauren Rose Kocher
Mijn leiderschapsfilosofie is geworteld in dienend leiderschap. Ik heb zwaar geïnvesteerd in het succes van de mensen met wie ik werk, en die aanpak heeft me geholpen vertrouwen op te bouwen in Japanse en internationale teams.
Identiteit, privilege en perspectief
Als blanke Amerikaan vrouw in JapanIk word eerst gezien als buitenlands. Ik ben me ook bewust van het voorrecht dat ik draag. Voor iedereen die naar Japan verhuist om een team te leiden, is mijn advies om langzaam en weloverwogen te zijn.
Breng belangrijk nieuws één-op-één voordat u grote aankondigingen doet. Verwacht geen duidelijke of onmiddellijke feedback en ga er niet vanuit dat stilte tevredenheid betekent. Het is ook van cruciaal belang om de gehechtheid van mensen aan hun rollen, hiërarchieën en bestaande relaties, die op Japanse werkplekken een aanzienlijk gewicht in de schaal leggen, te respecteren.
Ik heb al deze lessen uit de eerste hand geleerd.
Heeft u een verhaal te vertellen over werken in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
