De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio houdt een keynote speech op de 62e Veiligheidsconferentie van München, op 14 februari in München, Duitsland.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Johannes Simon/Getty Images
MÜNCHEN – Na de lezing van vicepresident Vance vorig jaar over vrijheid van meningsuiting en democratie, die veel Europese leiders geschokt achterliet, konden de verwachtingen voor een vervolg door minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio op de Veiligheidsconferentie van München dit jaar niet lager zijn geweest.
En met die lat ongeveer zo laag mogelijk gezet, haalde Rubio het – ternauwernood. Een jaar geleden viel Vance Europa aan vanwege het toestaan van wat hij zag als uit de hand gelopen migratie.
Maar Rubio pakte het anders aan: hij zei dat immigratie ook in de VS een uitdaging was geworden. En hij zei dat de VS en Europa in het naoorlogse tijdperk samen ‘een gevaarlijke waanidee’ hadden dat ze ‘het einde van de geschiedenis’ waren ingegaan en dat ‘elke natie nu een liberale democratie zou zijn, dat de banden die door handel en door commercie alleen werden gevormd, nu de natie zouden vervangen.’ Maar het eindresultaat was “een ongekende golf van massamigratie die de cohesie van onze samenlevingen, de continuïteit van onze cultuur en de toekomst van ons volk bedreigt.”
Tijdens zijn toespraak bracht Rubio de Europeanen dichter bij het lot van de Verenigde Staten, waarbij hij de bijdragen van Europese landen aan de opbouw van de Nieuwe Wereld schetste. ‘Onze grenzen werden gevormd door de Schotten-Ieren, die trotse Hardy-clan uit de heuvels van Ulster,’ zei Rubio. ‘Dat leverde ons Davy Crockett en Mark Twain op. En Teddy Roosevelt en Neil Armstrong. Ons grote hartland van het Midwesten werd gebouwd door Duitse boeren en ambachtslieden die lege vlakten omvormden tot een mondiale agrarische krachtcentrale.’
Rubio haalde ook de bijdragen aan van de Italianen, Fransen en Spanjaarden aan de vorming van de Verenigde Staten, maar hij verzuimde de indianen te noemen die door veel van deze groepen verwoest achterbleven. Hij vermeldde niet hoe deze groepen Afrikaanse slaven uitbuitten, of de Chinezen die hielpen bij de aanleg van de spoorlijn in het Amerikaanse Westen, of de bijdragen van zoveel andere culturen die de Verenigde Staten hebben gemaakt tot wat het nu is.
En toen Rubio klaar was, beloonden de Europese leiders, verzameld in Hotel Bayerischer Hof, hem met een staande ovatie. Conferentieorganisator Wolfgang Ischinger, een voormalige Duitse ambassadeur in de VS, betrad het podium en zei dat Europa “een zucht van verlichting slaakte”, verwijzend naar de aanwezige leiders, wier landen lange tijd afhankelijk waren van Amerikaanse veiligheidsgaranties en handel, en die pijnlijk accepteerden dat ze werden weggetrokken.
Eén ambtenaar die niet onder de indruk was van Rubio’s uitverkoren geschiedenis van de vroege Verenigde Staten was Kaja Kallas, hoofd van het buitenlands beleid van de Europese Unie, die een blik van afschuw op zich nam en een van de weinige mensen in de zaal was die niet onmiddellijk opstond tijdens het applaus.
Hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Kaja Kallas houdt een toespraak op de 62e Veiligheidsconferentie van München op 15 februari.
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
‘In tegenstelling tot wat sommigen misschien zeggen, wordt het ontwaakte, decadente Europa niet geconfronteerd met het uitwissen van de beschaving’ zei ze op het podium op de laatste dag van de conferentie.
Kallas was niet de enige die zich niet wilde laten geruststellen door een lid van de regering-Trump. Een van de meest consequente toespraken van de driedaagse conferentie kwam van een leider die doorgaans niet bekend staat om zijn opzwepende, verenigende welsprekendheid: de Duitse bondskanselier Friedrich Merz.
In zijn no-nonsense toespraak op vrijdag, de openingsdag van de conferentie, merkte Merz op dat het thema van de conferentie van dit jaar, getiteld ‘Under Destruction’, een grimmige kijk was op een internationale, op regels gebaseerde orde.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz spreekt met Wolfgang Ischinger (niet op de foto), voorzitter van de Veiligheidsconferentie van München, na zijn toespraak op de conferentie op 13 februari.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Johannes Simon/Getty Images
‘Maar ik ben bang dat we het in nog strengere bewoordingen moeten formuleren: deze orde, hoe gebrekkig deze ook was in zijn hoogtijdagen, bestaat niet meer’, zei hij.
Merz hekelde het pestende karakter van de ‘grote machtspolitiek’ die de VS onder president Trump, China en Rusland voerden. “De politiek van de grote machten keert zich af van een wereld waarin de toenemende connectiviteit zich vertaalt in de rechtsstaat en vreedzame betrekkingen tussen staten”, aldus Merz. “Natuurlijke hulpbronnen, technologieën en toeleveringsketens worden onderhandelingsinstrumenten in het nulsomspel van de grootmachten. Dit is een gevaarlijk spel.”
Merz vertelde de deelnemers aan de conferentie dat Duitsland en de rest van Europa de lessen uit de Tweede Wereldoorlog hadden geleerd over het bestuur van de ‘grote machten’ en hij drong er bij de Europese landen op aan hun middelen te bundelen om deze grote machten te weerstaan, en een nieuwe Europese economie op te bouwen die met deze grote machten kan wedijveren, maar de democratische waarden handhaaft.
“Het bruto binnenlands product van Rusland bedraagt momenteel ongeveer 2 biljoen euro, maar dat van de Europese Unie is bijna tien keer zo hoog”, zei Merz, “maar toch is Europa niet tien keer zo sterk. Ons militaire, politieke, economische en technologische potentieel is enorm, maar we hebben dit potentieel al heel lang niet meer benut, dus het belangrijkste is om nu in onze gedachten de knop om te zetten.”
Merz erkende dat het huidige geopolitieke klimaat Duitsland heeft gedwongen veranderingen door te voeren in de manier waarop het zijn leger financiert, zodat het op “volle snelheid” kan opereren, maar hij zei dat het benutten van die druk om iets nieuws en goeds te creëren nu geheel de verantwoordelijkheid van Europa is.
En hoewel de Europese leiders bezoekende ambtenaren van de Trump-regering wellicht een staande ovatie geven als ze horen dat de hoop op de trans-Atlantische relatie weer oplaait, laat de teneur van de Veiligheidsconferentie van München dit jaar zien dat deze uitingen van waardering precies dat zijn.
Europa gaat verder.
