Wayanad, India – De arbeidsmigranten vormen, zoals in de meeste landen, de ruggengraat van de Indiase economie. En Kerala, een van de staten met het hoogste emigratiecijfer in India, is voor het runnen van zijn industrieën grotendeels afhankelijk van werknemers uit andere regio’s.
Alle bedrijven, inclusief de prachtige thee-, koffie-, rubber-, specerijen- en kokosnootplantages verspreid over de staat, zijn sterk afhankelijk van werknemers uit aangrenzende of noordelijke en oostelijke gebieden van India, waarbij Uttar Pradesh, Bihar, Jharkhand en Odisha tot de topoorsprongen behoren.
Volgens de Verenigde Naties registreerde India in 2024 het hoogste aantal mensen dat naar het buitenland migreerde (meer dan 6,63 miljoen). Er zijn geen direct beschikbare gegevens over migratie binnen het land van de afgelopen jaren, aangezien de volkstelling, die nog steeds de belangrijkste informatiebron in India is, voor het laatst werd gehouden in 2011.
Praat echter met mensen die in winkels, fabrieken of een van deze boerderijen werken, en de kans is groot dat u werknemers uit andere staten tegenkomt.
Rajkumar Jani, een 23-jarige botanie afgestudeerd aan Odisha, is een van hen. Hij werkte in een theetuin in het heuvelachtige, groene Wayanad en had niet veel tijd over, omdat hij zoveel mogelijk zachte theeblaadjes wilde plukken om het doel te bereiken dat hij zichzelf had gesteld.
“We werken niet voor een salaris. Onze inkomsten zijn afhankelijk van de hoeveelheid theebladeren die we verzamelen. Dus geen werk, geen betaling”, zegt Jani, terwijl hij met zijn oogstschaar langs de bovenste laag van de theeplanten glijdt, waarbij hij erop let alleen verse, smaakvolle groene bladeren te plukken.
Op de vraag hoe hij in Kerala terechtkwam, ongeveer 1.600 km van zijn geboorteplaats Koraput in Odisha, zei Jani dat hij een baan nodig had om zijn gezin te onderhouden, en dat er thuis geen fatsoenlijk werk werd aangeboden. Hij kreeg de kans via zijn vriend en collega, Shyam Kalpadia, 26, eveneens uit Koraput.
“Zes jaar geleden was ik de eerste die hier kwam. Ik kwam hier op zoek naar kansen, omdat veel mensen uit mijn geboortestad hier naartoe kwamen voor werk”, zegt Kalpadia, die vele anderen kennis liet maken met de thee-industrie in de zuidelijke staat, waaronder Rutu Nandiwali, 23, en de 18-jarige Lakshman Kumar, die allemaal samen met hem bezig waren met oogsten in de schilderachtige omgeving.
Voor Kalpadia was een fatsoenlijk inkomen de belangrijkste reden om naar Kerala te verhuizen. Hij zei dat hij 1.500 tot 2.000 roepies ($17-$22) per dag verdiende, veel meer dan hij kon verdienen in Odisha, een staat met een hoog armoedecijfer. Naast het verstrekken van betalingen regelen werkgevers ook huisvesting en enkele voorzieningen voor de werknemers – extra voordelen – waardoor ze wat geld kunnen sparen voor hun huis.
Het verblijf in ‘Gods eigen land’ – een term die in de jaren tachtig werd bedacht om de overvloedige natuurlijke schoonheid van Kerala te definiëren, inclusief de serene binnenwateren, het weelderige groen, de rijke flora en fauna en de uitgestrekte stranden, vaak gekoppeld aan lokale legendes waarin het land door de goden werd geschapen – was een andere motivatie voor Kalpadia.
“Deze plek is zo mooi. Waar je ook gaat, het is zo groen. De mensen zijn hier ook aardig”, zei hij.
Bovendien vond Jani, nadat hij botanie had gestudeerd, de baan interessant en enigszins gerelateerd aan zijn onderwerp. Dit maakte hem gepassioneerder over zijn werk.
“Hier valt veel regen. Het maakt ons werk uitdagender op deze heuvelachtige hellingen. Maar we vermijden het nemen van vrije dagen. Wat zouden we doen als we thuis zitten? Werken loont niet alleen, maar het houdt ons ook bezig”, zegt Jani, glimlachend terwijl hij de zakken met theebladeren opstapelt.
