Het is bijna tien jaar geleden dat ik voor het eerst oppakte Wuthering Hoogten. De iconische roman van Emily Brontë moest ik lezen in de zomer vóór mijn laatste jaar van de middelbare school, als onderdeel van mijn AP Literatuurles. Dat heb ik altijd gedaan hield van lezenmaar ik moet toegeven: als het om de toegewezen boeken op school ging, deed ik het absolute minimum. Ik las de hoofdstukken die ons op een bepaalde dag werden toegewezen, maar ik kon je niets vertellen over wat het allemaal betekende. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik me alles herinnerde Wuthering Hoogten Voorafgaand aan dit jaar werd er veel gesproken over ‘de wildheid van de heidevelden’. (Als een van mijn leraren dit artikel leest, spijt me dat enorm.)
Maar naarmate ik ouder werd, werd ik er uiteindelijk beter in het lezen van de klassiekers. Ik moest wel. Ik heb tenslotte een diploma Engels. Zelfs buiten het klaslokaal heb ik auteurs als Jane Austen en Louisa May Alcott veroverd en genoten. Maar Wuthering Hoogten bleef mij al die jaren later intimideren. Toen het nieuws eenmaal bekend werd over de nieuwe film, met in de hoofdrollen Margot Robbie en Jacob Elordi, drong het geroezemoes eindelijk door: misschien was het tijd om het opnieuw te proberen. Zonder er een essay van te maken, zijn hier de grootste inzichten die ik heb gekregen bij het opnieuw bezoeken Wuthering Hoogten als volwassene. (Milde spoilers in het vooruitzicht).
1. Heathcliff wordt geschreven als een persoon van kleur
Ik heb geprobeerd het boek niet te vergelijken met wat we hebben gezien voorafgaand aan de release van de film, maar de casting van deze bewerking is een van de, zo niet de, grootste discussiestukken die ik heb gezien. Of je Jacob Elordi nu leuk vindt of niet, zijn casting is hier misplaatst omdat Heathcliff, hoewel zijn ras nooit expliciet in het boek wordt vermeld, onmiskenbaar een persoon van kleur is. Op een gegeven moment vergelijkt hij zichzelf met een ander personage en zegt: “Ik wou dat ik licht haar en een blanke huid had… en de kans had om zo rijk te worden als hij zal zijn!”
Het is niet alleen zijn fysieke beschrijving die dit duidelijk maakt. Heathcliff wordt het grootste deel van zijn leven verbannen, groeide op als bediende in een welgestelde familie, en wordt voortdurend aangeduid met wrede namen als ‘zwarte schurk’ en beschreven als ‘halfbeschaafde wreedheid’. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen hoeveel schadelijker deze namen worden in de context dat Heathcliff een persoon van kleur is. Zijn verhaal wordt nog hartverscheurender als hij verandert in de wrede man waarvan iedereen altijd dacht dat hij was. Hoe goed Jacob Elordi ook speelt, ik kan het niet helpen, maar ik heb het gevoel dat we veel diepgang zullen verliezen aan Heathcliff in de film met hem in de rol.
2. De kijk in het boek op liefde en huwelijk houdt nog steeds stand
Een scène die mij opviel tijdens deze lezing is waarin Catherine haar liefde voor Heathcliff afweegt tegen Edgar Linton. Ze beschouwt Heathcliff als een soort zielsverwant, maar voelt zich ook fysiek meer tot Edgar aangetrokken. Maar haar huishoudster Nelly levert een behoorlijke reality check: ‘Je houdt van meneer Edgar omdat hij knap is, en jong, en opgewekt, en rijk, en van jou houdt’, zegt ze, maar ‘dat laatste geldt echter voor niets: je zou zonder dat waarschijnlijk van hem houden; en daarmee ook niet, tenzij hij de vier vroegere attracties bezat.’
“Hun obsessie met elkaar veroorzaakt zoveel schade, ik weet niet hoe ik ooit heb kunnen geloven dat het een romance was.”
Het is duidelijk dat het idee van verkering anders is moderne relatiesmaar ik denk wel dat jonge mensen in de datingpool zich op de een of andere manier kunnen identificeren met de toespraak van Nelly. Het idee om van iemand te houden om wie hij is, versus hoe hij eruit ziet of welke materiële dingen hij heeft, is nog steeds erg relevant. Mensen trouwen nog steeds voor geld, en ik zou zeggen dat sociale media en dating-apps hebben sommigen van ons overdreven geobsedeerd gemaakt door uiterlijk. Het zijn dezelfde ideeën als weergegeven in deze scène in het boek, in een iets ander lettertype. We hebben echter ook veel meer vrijheid dan Catherine zou hebben. Als onze langdurige relaties ons niet dienen, hebben we de mogelijkheid om te vertrekken.
3. De relatie tussen Catherine en Heathcliff is verre van een romance
Ik heb lang gedacht dat hoewel alle romances liefdesverhalen zijn, niet elk liefdesverhaal een romance is. Toegegeven, Cathy en Heathcliff hebben een goede basis voor romantiek: dat is het ook jeugdvrienden die minnaars worden; ze lijkt hem te begrijpen zoals niemand anders dat doet, en vanwege hun verschillen in sociale status is er een element van ‘verboden liefde.” Maar in de praktijk is hun relatie meer giftig dan romantisch – en een van de gemakkelijkste bewijsstukken om naar te verwijzen is het meest iconische citaat uit het boek: “Waar onze ziel ook van gemaakt is, de zijne en de mijne zijn hetzelfde.”
Zonder context kan deze zin iedereen doen zwijmelen. Maar eerder in dezelfde scène zegt Catherine dat Heathcliff “meer mezelf is dan ik.” Jezelf verliezen in je partner is op geen enkele manier gezond, maar een gedachte als deze is nog erger als je bedenkt dat Cathy en Heathcliff nooit samen hadden kunnen zijn. Zelfs als ze tot dezelfde sociale klasse behoorden, zou de ‘woeste’ reputatie van Heathcliff die van Cathy ruïneren als ze met hem trouwde.
Hun zogenaamde liefde is meer medeafhankelijk dan wat dan ook. Een andere scène die mijn aandacht trok, is waarin Catherine haar vriendin Isabella ervan probeert te weerhouden met Heathcliff te trouwen. Ze beschrijft de man die dat zou moeten zijn haar zielsverwant als ‘een niet-teruggewonnen wezen, zonder verfijning’ en ‘een woeste, meedogenloze, wolfachtige man’. Dus aangezien Cathy hem niet kan krijgen, kan niemand anders dat wel? Ik vind het heel moeilijk om te geloven dat Catherine van Heathcliff kan houden zoals ze zegt dat ze doet, terwijl ze ook alle vreselijke manieren accepteert waarop de mensen om haar heen naar hem kijken. Hun obsessie met elkaar veroorzaakt zoveel schade, ik weet niet hoe ik ooit heb geloofd dat het een romance was.
“Het hele verhaal is één grote roddelsessie over twee families die zo met elkaar verweven raakten, iedereen is getrouwd of verwant (of beide) – en onze vertellers hangen al hun vuile was buiten.”
4. Wuthering Heights is een wraakverhaal, geen liefdesverhaal
De meeste promo-oproepen van de film Wuthering Hoogten “Het grootste liefdesverhaal aller tijden.” Afgezien van de giftigheid van de relatie tussen Cathy en Heathcliff, denk ik dat deze beschrijving bagatelliseert dat dit boek ontzettend rommelig is. Ik miste al het drama als tiener! Het hele verhaal is één grote roddelsessie over twee families die zo met elkaar verweven raakten, iedereen is getrouwd of verwant (of beide) – en onze vertellers hangen al hun vuile was buiten.
Ik had verwacht dat het grootste deel van het boek de relatie tussen Catherine en Heathcliff zou volgen, maar in werkelijkheid komt dat maar in ongeveer de helft aan bod. In de rest zien we hoe ver Heathcliff bereid is te gaan om wraak te nemen op degenen die hem als jongen onrecht hebben aangedaan… zelfs Cathy. Ik ben dol op boeken met opzettelijk onaangename karakters, dus wat dat betreft was ik zeer tevreden.
Na opnieuw bezoeken Wuthering HoogtenIk heb er een hernieuwde waardering voor, en ik begrijp absoluut waarom het als een klassieker wordt beschouwd. Wanneer het er echter op aankomt aanpassingen van boek naar schermIk ben een beetje een purist, en van wat ik hiervan heb gezien, weet ik dat ik het niet leuk ga vinden. (Zal ik het nog steeds gaan zien? Misschien.) Mijn jongere zelf kon het verhaal absoluut niet waarderen toen het verplichte lectuur was, dus ik ben blij dat ik het met een nieuw perspectief heb kunnen lezen… en zonder deadlines.
Hannah Carapellotti, bijdragende schrijver
Hannah is een schrijfster uit Ann Arbor met een bachelordiploma Engels en schrijven aan de Universiteit van Michigan. Buiten The Everygirl heeft Hannah geschreven voor The Michigan Daily, waar ze ook als redacteur werkte. Momenteel werkt ze bij een onafhankelijke boekwinkel en loopt ze stage bij een literair bureau.
Producten opgenomen in afbeeldingen die in het artikel zijn gelinkt. Feature grafische afbeeldingen bijgeschreven op: Julia | Adobe-voorraad, Foto met dank aan Warner Bros. Pictures,
De post Ik heb net ‘Wuthering Heights’ voor het eerst als volwassene opnieuw gelezen – en ik heb gedachten verscheen als eerste op Het Everygirl.
