Het duurde tot de zesde aflevering van “Star Trek: Starfleet Academie” – getiteld “Come, Let’s Away” — zodat de dood opnieuw in beeld komt. Het uitgangspunt van de serie is er een van wederopbouw. De serie speelt zich af in de 32e eeuw, in een tijd waarin de melkweg nog steeds herstellende is van een enorme catastrofe genaamd The Burn. De meeste bekende “Star Trek”-werelden verloren hun vermogen om door de ruimte te reizen en werden daardoor afstandelijk en isolationistisch. De Starfleet Academie is voor het eerst in meer dan een eeuw heropend en heeft tot doel deze isolationistische werelden uit hun schuilplaats te halen en naar een nieuw maatschappelijk paradigma te brengen waarin studenten leren samen Starfleet-officieren te worden en een nieuw tijdperk van vrede te lanceren.
Maar pacifisme is een lastige zaak om na te streven in de wereld van ‘Starfleet Academy’. Geweld ligt nog steeds op de loer in de kosmos. Trekkies hebben onlangs kennis gemaakt met de Furies, een soort boze, monsterachtige piraten die vastbesloten lijken te zijn op diefstal, berging en vernietiging. “Come, Let’s Away” volgt een groep cadetten terwijl ze aan een speciale off-site trainingsmissie beginnen naar een verlaten schip genaamd de USS Miyazaki. Hun missie, slechts een trainingsoefening, is om de Miyazaki binnen een uur te reactiveren. Natuurlijk vallen de Furies midden in de oefening aan.
Maar voordat de cadetten naar de Miyazaki stralen, hebben sommige Trekkies met scherpe ogen misschien een klein technologisch detail opgemerkt dat hun hart zal laten zingen. Omdat de cadetten in wezen in een vacuüm stralen, hebben ze lucht nodig. Ze activeren glinsterende persoonlijke levensondersteunende systemen die hun lichaam als een tweede huid bedekken.
Deze glinsterende levensondersteunende velden uit de Academie-uitgave kunnen heel goed een verwijzing zijn naar de gele, gloeiende persoonlijke krachtvelden die de bemanning van de USS Enterprise droeg in ‘Star Trek: The Animated Series’.
Persoonlijke krachtvelden zijn terug in Star Trek
De vergeten spin-off ‘Star Trek: The Animated Series’ Zoals Trekkies je kan vertellen, duurde het twee seizoenen in 1973 en 1974, en het wordt door veel Trek-fans als slechts semi-canoniek beschouwd. Het is ook een ondergewaardeerd programma waarvan het geanimeerde medium de schrijvers en showrunners in staat stelde meer bizarre sci-fi-concepten te verkennen dan ze in 1973 niet konden hebben in live-action. Er is bijvoorbeeld een driearmige alien op de brug van de Enterprise. Er is een aflevering over mensachtige plantenmonsters en een ruim vijftien meter lange Spock-kloon. Dat soort dingen.
De makers van TAS waren ook in staat om koelere schepen en landschappen te verkennen, zoals geïllustreerd in de allereerste aflevering van de serie, ‘Beyond the Farthest Star’. In die aflevering komt de Enterprise een verlaten schip tegen dat al duizenden jaren gestrand is. Het is een vreemd voertuig dat eruit ziet als meerdere aan elkaar geregen zaaddozen, in plaats van een meer traditioneel ruimteschip. Om dit schip te verkennen, hebben Kirk (William Shatner) en de bemanning hightech gordels omgedaan die gele krachtvelden rond hun lichaam projecteren. De velden dienen als op energie gebaseerde ruimtepakken waarmee ze comfortabel kunnen ademen.
Slimme animatiefans zouden kunnen vermoeden dat de gele krachtvelden voornamelijk om praktische productieredenen zijn uitgevonden. Het zou gemakkelijker en goedkoper zijn om het gele ‘waas’-effect toe te voegen aan bestaande animatiemiddelen dan om omvangrijkere, praktische ruimtepakken te ontwerpen en te animeren. Bovendien zouden de krachtvelden ervoor zorgen dat kijkers Kirk en co kunnen zien. in hun traditionele goud/rood/blauwe Starfleet-uniformen, wat een zekere mate van merkconsistentie garandeert.
In de canon zijn de krachtvelden gewoon cool. Helaas werden persoonlijke krachtvelden, vanwege de aard van het geanimeerde effect, na ‘The Animated Series’ geen vast onderdeel van ‘Star Trek’.
De technologie van Starfleet Academy heeft eindelijk Star Trek: The Animated Series ingehaald
‘Starfleet Academy’ lijkt dan ook de eerste keer te zijn dat Starfleet-personeel persoonlijke krachtvelden krijgt toegewezen sinds hun introductie in ‘Star Trek: The Animated Series’. Trekkies zullen zich natuurlijk haasten om erop te wijzen dat er in ‘Star Trek’ persoonlijke krachtvelden zijn geweest. Kivas Fajo, de meest kwaadaardige schurk uit Star Trek droeg een persoonlijk krachtveld aan zijn riem. Worf construeerde een krachtveld van een communicator in ‘A Fistful of Datas’. Ze werden ook soms genoemd (maar zelden gezien) tijdens de Dominion War-afleveringen van “Star Trek: Deep Space Nine.”
Het is mogelijk dat persoonlijke krachtvelden grotendeels werden genegeerd in live-action “Star Trek”, omdat het produceren van een “glinsterend” effect onbetaalbaar zou zijn geweest voor de showrunners. Tegen de tijd dat we bij “Starfleet Academy” aankwamen, was CGI natuurlijk gebruikelijk en waren de budgetten hoger, waardoor een “glinsterend” effect gemakkelijker kon worden gevisualiseerd. Omdat ‘Starfleet Academy’ zo’n 920 jaar na de gebeurtenissen in de originele ‘Star Trek’ plaatsvindt, is het redelijk om aan te nemen dat de technologie vooruit is gegaan.
Transporteurs zijn nu sneller en ook gepersonaliseerd via communicatiebadges; Het is niet langer nodig dat agenten zich verzamelen in Transporter Room 3 voordat ze naar beneden stralen. Bovendien kunnen de badges op dit punt in de geschiedenis van Trek interactieve hologrammen projecteren, een verwaandheid die werd geïntroduceerd in ‘Star Trek: Discovery’.
Het lijkt er dus op dat de “Star Trek” -franchise eindelijk op organische wijze zijn eigen technologie heeft ingehaald. “The Animated Series” vond een technologie uit die uiteindelijk canon werd. Zie ook: holodekken.
