Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Kaitlin Landolfa, 25, een Amerikaan die in 2022 fulltime naar Florence, Italië, verhuisde nadat hij daar in het buitenland had gestudeerd. Ze werkt nu als lerares Engels op een Italiaanse school. Het gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Aan de Florida State University bieden de studieprogramma’s in het buitenland je de mogelijkheid om naar Valencia, Londen of Florence te gaan. Oorspronkelijk zou ik in mijn eerste jaar zomer in het buitenland studeren Valencia, Spanjemaar ik had het geld niet op tijd bij elkaar, dus ging ik uiteindelijk niet.
Toen veranderde ik mijn ideeën volledig en zei: “Nee, laten we naar Florence gaan.”
Ik hou van Italiaans etenwat voor mij een grote stimulans was om naar Italië te gaan in plaats van naar Spanje, en ik zei: “Ik ga een heel semester doen in plaats van slechts zes weken in de zomer.”
In januari 2020 arriveerde ik in Florence voor mijn eerste semester studeren in het buitenland.
Ik ontmoette een aantal van mijn beste vrienden dat semester, en we waren daar ongeveer twee maanden. We zouden daar in totaal vier maanden blijven, maar eind februari kwam het eerste geval van COVID naar Florence en werd mijn programma geannuleerd.
Ik was er kapot van omdat ik de tijd van mijn leven had in Florence. Ik was geobsedeerd door de stad en vond het erg jammer dat mijn tijd daar gehalveerd werd.
Dus mijn twee vrienden, die ik daar maakte, en ik zeiden: “Oké, we zullen proberen het volgende voorjaar terug te komen, en dan zullen we weer in het buitenland studeren.”
We kwamen in januari 2021 terug voor nog een semester om in het buitenland te studeren.
Dat semester was nog steeds niet normaal omdat het nog steeds heel erg COVID-tijden waren. We hadden een avondklok – niet alleen voor de studenten, maar voor de hele stad – van 22.00 uur
Landolfa’s eerste studiereis naar het buitenland werd vanwege COVID afgebroken. Met dank aan Kaitlin Landolfa
De stad was leeg, en het was heel vreemd omdat we langs enkele van de grootste monumenten in Florence liepen, en alleen wij waren.
Het was absoluut prachtig om te doen zie dingen als de Duomode Ponte Vecchio en Piazzale Michelangelo, helemaal leeg.
Tijdens dit semester in het buitenland werd ik echt verliefd op Florence omdat ik het in zijn meest ware vorm mocht zien – zonder toeristen, zonder dat er echt iemand aanwezig was.
Na mijn tweede studieprogramma in het buitenland ging ik terug naar de FSU en rondde mijn laatste jaar af. Op dat moment besloten mijn vrienden en ik dat we de zomer nadat we waren afgestudeerd een normale ervaring in Florence nodig hadden. We dachten: “Laten we niet de hele zomer blijven, maar tien maanden blijven. We zoeken een baan en gaan daar gewoon wonen.”
Negen dagen nadat ik in mei 2022 afstudeerde, ben ik naar Florence verhuisd.
Februari 2023 was het einde van de 10 maanden, dus het was de tijd dat ik zou vertrekken, maar iets in mij was gewoon nog niet helemaal klaar om te vertrekken.
Ik had genoten van het leven dat ik in Florence had opgebouwd. Ik was nog meer verliefd geworden op de stad. Dus ik zei: “Oké, ik blijf nog zes maanden en blijf tot het einde van de zomer.”
Landolfa denkt niet dat ze snel naar de VS zal terugkeren. Met dank aan Kaitlin Landolfa
Tegen de tijd dat ik nog eens twee maanden bleef, zei ik dat ik er met de tijdlijn mee zou stoppen. Ik blijf hier totdat er een reden is om hier niet meer te blijven. Nu ben ik hier al bijna vier jaar.
In mijn hoofd dacht ik echt: het leven is kort en je weet nooit wat er gaat gebeuren. In het buitenland gaan wonen en die dingen meemaken, is natuurlijk iets waar ik mee had kunnen wachten tot ik ouder was, maar ik zag er gewoon de schoonheid in om het te doen toen ik jong was.
Italianen waren over het algemeen gastvrij voor Amerikanen zoals ik in Italië
In Florence is er een enorme Amerikaanse expatgemeenschap, en ik zou zeggen dat een grote meerderheid mensen van mijn leeftijd zijn. Ik heb hier een hele vriendengroep, bestaande uit alleen maar Amerikaanse meisjes van mijn leeftijd, die allemaal de top hebben bereikt verhuizen naar Firenze. Het is werkelijk bizar hoeveel Amerikanen er nu in Florence zijn – afgezien van degenen die in het buitenland studeren.
Een meerderheid van de Italianen die ik heb ontmoet, was super gastvrij; ze willen je dingen laten zien, en ze zijn super blij om te weten dat iemand helemaal uit de VS is verhuisd om in hun stad te gaan wonen.
De meeste reacties waren heel positief, maar je kunt ze natuurlijk niet allemaal winnen, en er zijn mensen die niet zo blij zijn met de Amerikanen die hierheen zijn verhuisd.
Landolfa geeft Engelse les op een Italiaanse school. Met dank aan Kaitlin Landolfa
Op een dag liep ik met twee van mijn Amerikaanse vrienden over straat en een oudere Italiaanse vrouw begon in het Italiaans tegen ons te schreeuwen dat we terug moesten naar ons eigen land.
Een klein deel van de mensen is niet blij met de komst van Amerikanen naar hier, omdat ze denken dat de komst van de Amerikanen ervoor zorgt dat de prijzen stijgen, omdat Amerikanen meer geld hebben dan Italianen.
Er is dus enige terugslag, wat begrijpelijk is. Zelfs ik heb sinds mijn verhuizing gemerkt dat de huurprijzen in Florence astronomisch zijn gestegen.
Maar als iemand hierheen verhuist, werkt hij hoogstwaarschijnlijk met een Italiaans salaris, dus hij gaat geen astronomische prijs betalen voor een appartement zoals iemand die dat doet. een Amerikaans salaris zou dat wel doen.
Vanuit Amerikaans perspectief denken mensen dat het leven in Italië veel goedkoper is dan in de VS, omdat dat in vergelijking met de VS ook zo is.
Maar als je het verschil in salarissen met elkaar vergelijkt, is het ongeveer gelijk. De kosten van levensonderhoud in Italië zijn laag, maar het gemiddelde salaris in Italië is ook extreem, extreem laag.
Een cultuurschok die ik ervaarde, overkwam mij eerste baan na de universiteit toen ik voor het eerst naar Italië verhuisde en ik zag hoeveel ik betaald zou krijgen. Ik dacht: “Wat?” Het leek zo belachelijk laag. Maar toen hield ik rekening met de kosten van levensonderhoud en zei: “Oké, hiermee kunnen we overleven. Het is niets geks.”
Ik denk niet dat ik ooit fulltime naar de VS zal terugkeren
Mijn familie is mijn belangrijkste ding dat ik mis. Het is soms moeilijk omdat ik er niet ben op de verjaardagen van iedereen, of op sommige grote evenementen die ik moet missen omdat het te veel is om helemaal naar huis te vliegen.
Ik mis mijn vrienden. Ik mis Chipotle. Maar ik mis eigenlijk niet veel van de VS.
Zeg nooit nooit, maar als ik moest raden, denk ik dat ik hier voor altijd zal blijven. Op dit moment vind ik het hier geweldig. Ik heb hier een leven voor mezelf opgebouwd, en een leven dat ik mezelf nooit zie willen verlaten. Dus ik denk dat dit nu thuis is.
